ABD etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
ABD etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

18 Nisan 2011

AKPM Genel Kurulu'ndaki Konuşmanın Düşündürdükleri

Aslında bu konuda yazmayı düşünmüyordum ama yapılan kimi yorumların hayal gücümü aşması nedeniyle kendimi tutamadım. Zira, tam olarak Kaddafi tarzında olmasa da güçlü bir ülkenin başbakanına yakıştıramadığım konuşmanın aşağıdaki örnekte olduğu gibi tribünleri ayağa kaldırdığını gördüm.
Türkiye'nin başbakanının, lafı ağzında gevelemeden, 'mıy mıy mıy' etmeden, dünyanın her yerinde Türkiye'nin tezlerini savunabileceğini, buna alışmaları gerektiğini kabul etsinler.
İşte bu kadar! Alıntının yer aldığı Yeni Şafak gazetesinin 15-Nisan-2011 tarihli İnternet giriş sayfasında bulunan bir haber resmi tamamlıyor: Başbakan'ımızın, kızı ve gelininin ABD'den vize almak için çektiği çileleri sanki kendisi yürütmenin başı değil de sıradan bir memurmuş gibi anlatıp dert yandığı ve vize için istenen belge listesinin küçültücülüğü ile kuyruklardaki zulmü es geçerek her şeyi türbansız fotoğraf talebine indirgediği günlerde çıkan bu habere göre, T.C. vatandaşlarından vize istemeyen ülke sayısının 58'e çıkmıştı. Yalnız haber de stratejik bir hata yapılmış ve vize istemeyen ülkelerin listesi de verilmişti. Ne kastettiğimi daha iyi anlamanız için listeyi dipnotlara ekledim.1

Neyse, daha fazla gevelemeden AKPM Genel Kurulu'ndaki konuşmanın soru-cevap kısmına geçelim. Bilmem tekrarlamaya gerek var mı, AB organı olmayan Avrupa Konseyi Parlementerler Meclisi (AKPM) Genel Kurulu aslında bağlayıcı kararlar alma gücüne sahip değil. Bunu, Türkiye ile ilgili olumsuz metinlerin kabulü sonrasında "Avrupa uzmanlarınca" yapılan yorumlardan da hatırlayacaksınız. Ancak, AKPM Genel Kurulu Avrupa ülkelerindeki genel havayı koklamak için oldukça geçerli bir gözlem olanağı sunuyor. Mesela, din özgürlükleri konusundaki [haklı fakat eksik] soru, Avrupa'nın Türkiye'yi azınlıklardan oluşan ve her an kırılıp parçalanabilir bir mozaik olarak gördüğünün bir göstergesi. Bu kimi zaman o kadar ileriye götürülebiliyor ki, Orta Asya şamanlığı, Anadolu'nun yerleşik gelenekleri ve İslam'ın harmanı olan Alevilik'in Türkmen ağırlıklı uygulayıcıları aniden bir azınlık oluveriyorlar. Tam buna kızacak darılacak gibi oluyorsunuz, yetkili bir ağız çıkıp Türkiye'deki etnik kimlik sayısında bir açık artirma başlatıveriyor ve bu sorunun aslında toplantılarda yöneltilmek üzere bazı basın mensuplarına verilen sorulardan biri gibi olabileceğini bile düşünmeye başlıyorsunuz. Gelin görün görün ki, Başbakan'ımız gönlümüze su serpiyor ve bu konudaki bir soruya verdiği cevapla herkesi danışıklı dövüşün mümkün olmadığına ikna ediyor: tüm dünya ülkelerini Mısır ve herkesi Tahrir Meydanı'ında toplanmış toplulukla karıştırıyor olsa gerek, daha önce %42'lik azınlığın gönlünü almak için yapmış olduğu gibi "Ben kefilim" deyiveriyor. Hem de, her iki elini teminatını daha ikna edici kılmak amacıyla Erdal İNÖNÜ edasıyla kullanarak.

Aslında soru-cevap kısmının zirvesi, kurumları devreden çıkarıp erkleri tek kurumun ötesinde tek kişide toplayan bu yorum değil. İnsanın içini fazlasıyla buran bu yanıt, kitap imha konusuna yapılan yorumla gölgede kalıyor. Anlaşılan, Fransız Devrimi'ne yapılan yolculuğumuzun Engizisyon'a kadar uzatılması gerekli. Zira, düşünce özgürlüğüne dair bir soruda, daha önceleri şiir okuduğu için hapse girdiğini iddia eden ve 12-Eylül-2010 referandumu öncesinde sağcısıyla solcusuyla asılan gençleri argümanlarına malzeme eden Başbakan'ımız, Ahmet ŞIK'ın kitabını bir bombanın yapımında kullanılan malzemelere benzeterek Avrupa'ya "ileri demokrasi" ihracatı yapıveriyor. Bunu yaparken de, iddianamesi bile yazılmamış olan ve toplandığı iddia edilen dellilerin şüpheli avukatlarına gösterilmemesiyle hali hazırda insanların adalete güvenlerinin sarsıldığı bir davaya gölgesini düşürdüğünü fark etmiyor bile. Ya da, tıpkı devlet zirvesinin uzlaşıyla Kayseri Belediyesi ve YGS olaylarında yaptığı gibi, mahkemeyi etki altında bırakmak istiyor.

Değineceğim son nokta, bugünlerde ortaya dökülen seçim vaatlerinin inandırıcılığı konusunda beni kuşkuya düşüren, seçim barajı sorusuna verilen yanıt. 2002 seçimleri öncesinde vaat olarak kaldırılacağı defaatle söylenen seçim barajının geçen dokuz yıl sonrasında başkası tarafından konulduğu anlaşılıyor ve halk istemedikçe kaldırılmayacağı ilan ediliyor. YÖK'ün kaldırılması noktasındaki niyet değişikliğine de ışık tutan bu yaklaşımın, İsviçre'deki minare referandumunda doğru bir biçimde hatırlanan temel insan haklarına yönelik konuların referanduma götürülemeyeceği savı ile çelişkisi ise unutuluveriliyor. Bu konuda zikredilen ve kimi basın-yayın organlarında tekrarlanan bazı AB ülkelerindeki %8'lik seçim barajı efsanesi ise, insanı ülkemizim bürokrasisindeki uzmanların yeterliği noktasında düşündürüyor.

Farkındayım, yine çok uzattım. Ancak izin verin, sizi 16-Nisan-2011 günü İzmir Kitap Fuarı'nda dinlemek şansına eriştiğim Ertuğrul MAVİOĞLU'nun konuşmasında anlattığı bir Türkiye fotoğrafı ile biraz daha yorayım. Bildiğiniz gibi, Ertuğrul MAVİOĞLU Ahmet ŞIK ile birlikte kitap yazmış olan ve son kitap imha operasyonunda adı sıkça geçen bir Radikal gazetesi yazarı. Sağa sola sapmadan, konuyu uzatmadan, şifrelere başvurmadan söylediği ise, Emniyet'te pişirilip yazılan bazı haberlerin malum gazetelerdeki kimi "gazetecilere" verildiği ve bu kişilerin bunu kullandıkları! İddianın ciddiye alınması gerekliliği ise buna nasıl inandığını söylediğinde görülüyor: pişirilip yazılan haberlerden biri yanlışlıkla listede olmayan birine iletilmiş ve kendisi de bu iletinin bir nüshasını 15-Nisan-2011 günü İzmir Barosu tarafından düzenlenen bir toplantıda görmüş. Ne diyelim, demokrasi alla Turca olunca gazeteci de alla Turca oluyor.


  1. Vize istemeyen ülkeler listesine, Balkan ülkelerinin yakın zamanda Başbakan'ımızın "fırça attığı" AB'ye gireceğini ve dolayısıyla bu listeden çıkacaklarını hesaba katarak bakın.
    Antigua, Barbuda, Arjantin, Arnavutluk, Bahamalar, Barbados, Belize, Bolivya, Bosna-Hersek, Brezilya, Ekvator, El Salvador, Fas, Fiji, Filipinler, Guatemala, Gürcistan, Haiti, Hırvatistan, Honduras, İran, Jamaika, Japonya, Karadağ, Kazakistan, Kırgızistan, KKTC, Kolombiya, Kore Cumhuriyeti (Güney Kore), Kosova, Kosta Rika, Libya, Lübnan, Makedonya, Maldivler, Malezya, Mauritius, Nikaragua, Palau Cumhuriyeti, Paraguay, St. Lucia, St. Vincent-Grenadines, Sırbistan, Singapur, Solomon Adaları, Sri Lanka, Suriye, Svaziland, Şili, Tayland, Trinidad-Tobago, Tunus, Tuvalu, Uruguay, Ürdün, Venezuela, Yemen.
    Bu arada, Körfez Savaşları sırasında bütünlüklerini korumak için Türkiye'nin kendini tehlikeye attığı Suudi Arabistan, Kuveyt ve diğer körfez ülkelerinin listede olmadığına dikkatinizi çekerim. Anlaşılan, Türkiye bir koyup üç almak yerine üçün birini almış. :-( ↑

25 Şubat 2011

Sudan'da Olanları Hatırlıyor musunuz?

Televizyonlarda konuşulanları dinledikçe, bazen başka bir gezegende yaşadığımı düşünüyorum. Nedense, İslam ülkelerindeki şu 'demokrasi' hareketleri anlatılırken hiç kimse daha geçen ay ikiye bölünen Sudan'dan bahsetmiyor; hiçbir Allah'ın kulu arkada iyi senaristlerin olabileceğini varsayarak komplo teorileri yazmaya gayret etmiyor. Varsa yoksa, halkların dayanılmaz demokrasi talebi!

Neyse, hesapların ne kadar incelebileceğini göstermek için 1979 yılındaki Humeyni darbesine değinerek başlayayım. Yaşı yetenler ve biraz okuyanlar hatırlayacaktır, 1979 yılı Ocak ayı sonunda İran Şahı'nın ülkesini terk edip kaçması sonrasında, Fransa'dan İran'a dönen Humeyni, başlarda İran'ın alık solcuları ile birlikte, sonraları ise bildiğiniz şekilde ülkeyi ele geçirdi. Bu, %98 oranıyla olumlu bir biçimde yanıtlanan "Monarşi Yerine İslam Cumhuriyeti Olsun mu?" sorusunun yöneltildiği bir referandum ve solcuların halledilmesi sonrasında kabul edilen bir anayasa ile sağlandı. [Iyyk!] Bu arada, Şah'ın ülkesini laik ilkelere dayanarak yönettiğini sanmayın; Amerika'nın köpeği olunan o dönem de İran şeriatla yönetiliyordu.

Başlarda, Sovyetler'in ABD'ne karşı kullanmak amacıyla olumlu yaklaştığı Humeyni'nin başa gelişi, Türkiye dahil pek çok ülkede olumsuz sonuçlar doğurdu: Aralık 1979'da Sovyetler Birliği'nin İran benzeri bir yola girmemesi için Afganistan'a müdahele etmesinin ardından, Türkiye'de 24 Ocak kararlarıyla bugünlerin ekonomik altyapısı hazırlanmaya başlandı; sonrasında Ilımlı İslam'ın siyasi altyapısını oluşturmak için Pakistan ve Türkiye'de askeri darbeler yapıldı; Afganistan'daki Sovyet varlığına karşı savaşmaları için ABD tarafından Pakistan'ın Afganistan sınırında Taliban kuruldu. [Son konunun ne kadar pervasızca icra edildiğini Temsilciler Meclisi Texas Üyesi Charlie Wilson'ın yaşam öyküsünü anlatan kitap ve filmden görebilirsiniz.] Yani anlayacağınız, bugünden o günlere baktığımızda görüyoruz ki, düzenin gözüne kestirdiğini pek güzel düzdüğü, uzun erimli planların hiç çaktırmadan, çok başarılı bir biçimde işlerlik kazandığı günlerdi 1970 sonları ve 1980 başları.

Gelelim 2000'li yıllara. Ortada, 11 Eylül olaylarından sonra ülkesine gelen Amerikan şirketleri ve en çok ABD devlet kağıdı bulundurmasına rağmen 6-7 yılda bir ikiye katlanarak büyümesi nedense hâlâ insanları şaşırtan bir Çin gerçeği var. Enerji gereksinimi deyim yerindeyse patlayarak artan Çin doğaldır ki, kontrolünde olmayan gücün güç olmadığını bildiği için kaderini ABD'nin eline bırakmıyor ve ekonomisinin gereksindiği petrol akışını garanti altına almak istiyor. Bu yöndeki çalışmalarına ise Sudan'dan başlıyor ve her nasılsa Sudan'ın 2006'da 563 milyon varil olan petrol rezervleri 2010'da 5 milyar varilin üzerine çıkıveriyor. Sudan deyip geçmeyin, Mısır'a can veren Nil'in güneyinde yer alan bu fakir ülke, yapılabilecek barajlarla—HES'lerle mi desem acaba—Mısır'ın canına okuyabilir. Ancak, şansa bakın ki, 2009 yılı ham petrol ihracatının %65'ini Çin'e yapan Sudan'ın güneyindeki Darfur bölgesi demokrasi nöbetine tutuluyor ve nihayet geçen ay sessiz sedasız bir biçimde, yine bir referandumla, kuzeyden ayrılıyor. Sanırım petrol rezervlerinin Sudan'ın hangi bölgesinde olduğunu anlamışsınızdır.

Özetleyecek olursak; binlerce insanı mezar kentlerde yaşamaya zorlayacak kadar ileri bir fakirliğin üstüne verilen askeri yardımlar ve Sudan'da yapılacak baraj tehditleriyle ehlileştirilmiş Mısır'a aslında demokrasi gelmemiştir, gelmeyecektir. Kesin olan tek şey vardır: halkın gözünden düşmüş ve Amerikancı olmakla suçlanan Mübarek'in son kullanım tarihi geçmiş ve gitmek zorunda kalmıştır.  Bu süreci çok iyi yöneten ABD, Müslüman Kardeşler'in de içinde olduğu demokrasi komedisiyle bir süre daha Mısır'da rahat olabilir.

Sudan'ın komşusu ve Suveyş Kanalı'nın başındaki Mısır anlaşıldı da Tunus ve Libya'ya ne oluyor diyebilirsiniz. Libya ile devam edelim. Herkes bilir, Kaddafi, Latin Amerika'dan Afrika'ya, Ortadoğu'dan Uzakdoğu'ya, gezegenimizdeki yerleşik düzene karşı verilen tüm gerilla/terörist mücadeleleri destekler. Kıbrıs ambargosu yıllarında Türkiye'ye yardım eden bu diktatör, yeri gelmiş PKK'yı özgürlük savaşçıları olarak nitelemiş ve desteklemiştir.  [Her nedense, Kıbrıs konusundaki desteği KKTC'nin tanınmasıyla somutlaşamamıştır.]  Herhangi bir yüce ideale dayandırılamayacak bu davranışın genelde yerleşik düzeni temsil eden ABD ve o an Kaddafi tarafından ABD'nin uydusu olarak addedilen güçlere karşı olduğu söylenebilir. Dolayısıyla, Çin ile enerji konularında kolaylıkla anlaşma yapabilecek bu dengesiz arkadaşın yerinden edilmesi, ABD açısından oldukça makul bir çözüm olacaktır. Hele bir de Libya aşiretler arasında bölünürse, oh ne âlâ!

Tunus'a gelince; iş, bu ülkenin çevresinde bulunan enerji kaynağı zengini ve şeriatla yönetilen (ve yönetilecek) ülkelerin manipülasyonunu kolaylaştırmak amacıyla yeşile boyamaktan ibaret. Hem ne güzel oldu değil mi, ufukta hiç gözükmezken Arap dünyasının laiklikte en ısrarlı, sekülerliğe en yakın ülkesi rengini açık yeşile çevirerek koskoca bir devrimi başlattı ve bu sayede şeriatla yönetilecek demokrasilerden konuşmaya başladık.

Sonuç olarak; hiç kimse kendisini aldatmasın. Ortada demokrasi isteklisi halkların hareketi falan yok; okuduklarını yorumlayabilen insaf sahibi kişiler, bu ülkelerin darbelerle dolu yakın tarihlerine, insan (kadın) haklarına gösterdikleri saygıya, okur-yazarlık oranlarına, uluslararası patent başvurusu ve bilimsel makale üretimindeki yerlerine bakarak bunun olanaksız olduğunu anlayacaktır.  Aslında, ortada Avrupa Birliği'nin rol kapmaya çalıştığı fakat özünde ABD ile Çin arasında oynanan büyük bir satranç oyunu var. ABD uydusu Şii çoğunluğa sahip Sünni yönetimli kimi körfez ülkeleri bağlamında, şiilik silahı yardımıyla tavuk poposuyla kaz yumurtası yumurtlamaya çalışarak taş yürütmeye çalışan İran'ı da akılda tutmakta yarar var. Oyunun piyonları ise, ne yazık ki, enerji kaynaklarının üstünde oturan ve/veya enerji koridorlarının üzerinde bulunan İslam ülkeleri. Dolayısıyla, korkarım bu 'demokrasi dalgası' burada bitmez ve ehlileştirilmesi gereken diğer ülkelere de, mesela Somali'ye, yayılır.