27 Haziran 2013

Onaylanmayan İmparatorluk Projesi, Ekonomik Başarı Palavrası ve Başyüce'nin Çöküşü

Bir aralar, kahve milletinin ve altın günleri ahalisinin gözdesi siyaset alimlerinin en güzide tiradıydı: Türkiye dünyanın en zengin bor rezervlerine sahipti ve ABD (veya o günlerin düşman ülkesi) geliştirdiği teknolojiyi Türkiye'nin elinin altındaki zenginlikten yararlanmasını engelllemek için hasisçe kendisine saklamaktaydı. Sanki, Dünya üzerindeki tüm ülkeler işi gücü birakıp Türkiye'nin gönenci için saçını süpürge etmek zorundaymış gibi! İşte, bugünlerde yandaş medyada insanların zekasıyla alay etmecesine yayılmaya çalışılan dış kaynaklı komplo teorilerinin özü de bu üçüncü dünya ülkesi kompleksine dayanıyor. İçerdikleri savların aptallıkları kadar ateşle savunulan iddialara inanılacak olursa, siyasi kariyerine Hikmetyar'ın dizlerinin dibinde başlayıp Büyük Ortadoğu Projesi'nin (BOP) eş başkanlığına kadar yüksel(til)en Başyüce'miz, imparatorluk kurma projesinde çelmelenmekte ve dış mihrakların yurdumuzdaki maşaları tarafından haince kösteklenmeye çalışılmaktadır.1

Çok değil daha bir ay önce, Beyaz Saray bahçesinde sesini özlediği dostunun yanında ahmak ıslatan yağmurundan Amerikan askerlerinin açtığı şemsiyeyle korunması bile ülkemize kazandırdığı prestij olarak yorumlanan baş aktör adayı, sanki artık figüran rolü almakta bile zorlanacakmış gibi gözüküyor. Zira, aynı zamanda yapımcı olan senarist, oyuncuların doğaçlama yapamayacağını hatırlatarak aslında jönümüzün aktörlük kariyerinin dublörlükle sınırlı olduğunu ilan etti. Dolayısıyla, paydaşları ile yaptığı görüşmeler sırasında bacak bacak üstüne atarak vücut dili yoluyla ortaya konan 'kararlılık' ve 'özgüven' mesajları bundan sonra pek alıcı bulamayacak gibi. Ne de olsa, olmadık görüntülerden 'büyük devlet adamı' portresi çıkaran yabancı basın kuruluşları ve onların yurdumuz içindeki uzantıları, artık dış mihraklı bir komplonun aşağılık oyuncuları. Cilalama işinin TRT ve eş dostun sahibi olduğu kanallara sınırlandırılması ise uzun vadede sürdürülebilir bir seçenek değil. (Eyvah, yeni kanallara ve gazetelere el konulacak demek ki!) Özetin özeti, ne mutlu bize ki, neredeyse bir nesneye dönüştürüldüğümüz Asch deneyi2 artık bitti. Artık İsrail'e danışıklı dövüşle çekilen "van minüt"ü değil, ABD'nin askerlerimizin başına çuval geçirmesini takiben "Ne notası, müzik notası mı?", "Büyük devletler özür dilemez" denilerek sergilenen çaresizliklerin ve ABD askerlerinin evlerine sağ salim dönmesi için yapılan duaların açıktan açığa konuşulması zamanı geldi.

Evet, Asch deneyini ülkemiz üzerinde uygulayanlara inanacak olursak ekonomimiz ayrışmış ve Türkiye'miz gezegenin parlayan yıldızı haline gelmiştir. IMF'ye olan borcumuz sıfırlanmış, dışsatımımız (ihracat) 150 milyar $'a ulaşmış, son on yılda kişi başına gelirimiz 3,500$'dan 10,500$'a çıkmış ve dünyanın 16. büyüğü olan ülkemizin [adında hala T.C. barındıran] Merkez Bankası rezervlerini 128-130 milyar $'a yükseltmiştir. Bütün bu dudak uçaklatıcı başarılar, bir parçası topraklarımızda bulunan Kürdistan'ın kurulması ile daha da hız kazanarak sürecektir. Bir diğer deyişle, osuruktan parfüm üretme iddiasındaki gölge veremeyecek kadar küçük insanlara göre ülkemiz, küçülürken etki alanı büyüyen ve gelişen ilk ülke olarak siyaset tarihine adını yazdırmaktadır.

Taksim Gezi Direnişi sonrasında kurulmasının onaylanmadığını Büyük Birader'in manipülasyon araçlarından defaatle işittiğimiz imparatorluğun ekonomik mucizesini oluşturan palavraları deşifre etmeye kişi başına düşen gelirden başlayalım. Bu amaçla, aşağıya Türkiye ve Çin'in aynı dönem içerisindeki büyümelerini aldım. (Kaynak: Index Mundi) İstatistikleri yorumlarken Türkiye'deki yıllık nüfus artışının %1,5 civarındayken, Çin'de sıfıra yakın olduğunu unutmayın. Dolayısıyla, kişi başına gelirin artışını kabaca bulmak için Türkiye'nin rakamlarından 1,5 puan çıkarmanız gerekirken Çin'in rakamlarını değiştirmenize gerek yok.

Türkiye ve Çin'in büyüme istatistikleri (%)
2002200320042005200620072008200920102011
Türkiye 7,8 5,8 8,27,45,34,51,1-4,78,28,5
Çin 8 8 9,19,110,211,999,110,39,2

Görüldüğü gibi, AKP'nin hükümet ettiği yıllarda Çin Türkiye'yi katlamış. Çin'in dünyanın büyüme şampiyonu olduğu anımsanacak olursa, bunda eleştirilecek bir nokta yok.3 Ancak, aynı kaynaktan kişi başına gelir rakamlarına baktığınızda iş değişiyor.

Türkiye ve Çin'in kişi başına gelir istatistikleri ($)
2002200320042005200620072008200920102011
Türkiye 7.000 6.7007.4008.4009.00012.00011.90011.50012.30014.700
Çin 4.400 5.000 5.6006.8007.7005.4006.0006.7007.6008.500

Görüldüğü gibi, büyümede Türkiye'ye her yıl fark atan Çin'in kişi başına geliri söz konusu dönemde %93,1 artarken, Türkiye'de aynı gösterge %110 artış göstermiş. İşin içinde bir bit yeniği var değil mi? Yanıt basit: AKP hükümeti, 2006 ve 2010 yıllarında—yani, 2007 ve 2011'deki genel seçimlerin öncesinde—milli geliri hesaplama yöntemini değiştirdi ve her iki defasında da gelirimiz bir gecede %20-30 civarında artış gösterdi.

Dışsatım rakamlarındaki balonla devam edelim. Aşağıdaki sorular ve bu soruların yanıtları, işin vehametini iyice ortaya koymakta.
  • Dışsatımın ne kadarını yüksek teknoloji ürünleri oluşturmakta? %2'nin altında! Bu ülkemizin tekstil ve turizm gibi emek yoğun sektörlere alternatif geliştiremediği ve orta gelir tuzağına düştüğü anlamına geliyor. Dolayısıyla, doların konjonktürel düşüklüğü ve hesaplamalarda yapılan oyunlarla ortaya konmaya çalışılan sahte refah tablosu bile sürekli değil. Dışsatımımızın sürmesi için Pakistan, Bangladeş gibi ülkelerle yarışıp onların yaşam koşullarının toplumumuzun büyük bir kesimine kabul ettirilmesi maalesef zorunlu görünüyor.
  • Dışsatımın dışalımı (ithalat) karşılama oranı ne durumda? %60 civarında! Yani, 60 $'lık mal satarken 100 $'lık mal alıyoruz. Mesela, eskiden ülkemizde ürettiğimiz otomobil yedek parçası artık Vietnam, Meksika ve diğer ülkelerden ithal ediliyor, parçaların monte edilmesiyle ortaya çıkan araba ise Türkiye'nin Avrupa'nın otomotiv üssü olduğu aldatmacasıyla birlike bir övünç kaynağı olarak sunuluyor. İşin kısası, dışalımı artırmadan dışsatımı artıramıyoruz. Dış ticaret açığımızı azaltmak yönünde önlemler alındığında ise dışsatımımız da azalıyor ve şişirme büyüme rakamları çakılıyor.
  • Dış ticaret açığı nasıl karşılanıyor? Nasıl olacak, piyasalardan alınan borçlar ve 2002 öncesinde binbir güçlükle inşa edilen kamu kuruluşları ve kaynaklarının özelleştirme (yabancılaştırma) adı altında peşkeş çekilmesi ile!

Bu noktada, bir diğer gurur vesilesi olan Merkez Bankası rezervlerine bakalım. Öncelikle, biriktirilme biçimine bağlı olarak rezerv yüksekliğinin iyi yönde bir gösterge olarak görülebileceği görüşünü teslim edelim. Ama .... Yaşadığımız sıkıntıya açıklık getirmeden önce şu tabloya bir göz atalım.4

Bazı ülkelerin dışsatım, dışalım ve rezerv değerleri (milyar $)
Dışsatım (1)Dışalım (2)(1)/(2) (%)*Rezerv (3)(3)/(2) (%)**
Türkiye 154,2 225,668,3135,24559,9
Arjantin 81,2 68,5 118,5 41,861,0
Brezilya 256 238,8 107,2 377,5158,1
Güney Afrika 101,2 106,8 94,8 54,9851,5
Kazakistan 88,61 42,82 206,9 28,2966,1
Macaristan 105,1 98,2 107.0 67,768,9
Meksika 298,5 301,5 99.0 128,342,6
Polonya 192,3 206,5 93,1 99,9348,4
Sırbistan 11,35 19,2 59,1 15,5681,0
Tayland 226,2 217,8 103,9 177,881,6
* Dışsatımın dışalımı karşılama oranı.
** Rezervlerin dışalımı karşılama oranı.

Türkiye ile benzerlik gösteren ülkelerin dış ticaret ve rezerv değerlerinin verildiği tabloya göre, dışsatımın dışalımı karşılama oranı söz konusu olduğunda Türkiye sadece Avrupa'nın yalnız ülkesi Sırbistan'dan daha iyi durumda. [Türkiye'ye ilişkin değerin göreceli iyi büyüme performansı sergilenen 2012 sonuna ait olduğu düşünüldüğünde aradaki 9 puan farkın aslında daha az olduğu görülecektir.] 25-30 milyar $'lık turizm gelirleri hesaba katıldığında 45 milyar $'lık kaynak bulma zorunluluğuna işaret eden bu durum, çok övünülen rezervlerimizin gerçekten de sihirbazlık yoluyla biriktirildiğini düşündürebilir. Doğru ya, 10 yıldır sürekli cari açık veren bir ülke nasıl olur da bu kadar rezerve sahip olabilir? Kısa yoldan yanıtlamak gerekirse, 1944 Bretton Woods sisteminin (G7 (aslında ABD) + IMF + Dünya Bankası)5 içindeki tüm ülkeler, zora düştüklerinde sıkıntılarının bulaşıcı hastalık gibi yayılmasını önlemek ve dışalıma konu malları satan şirketleri korumak adına, dışalımlarının en azından 5-6 aylık kısmını karşılayacak miktarı rezerv olarak bulundurmak zorunda. [Yunanistan gibi iflas etmiş veya İspanya gibi zorda bulunan ülkelerde bu oran bir süre için bozulabilir.] Cari fazla veren ülkeler için bu koşulu sağlamak o kadar zor değil; fazla olarak ortaya çıkan meblağ rezervlerin yükselmesini sağlayacaktır. Yukarıdaki tabloda listelenen beş ülke için geçerli olan bu duruma en güzel örneği, her yıl 200+ milyar $ fazla vererek 4 trilyon $ rezerv biriktiren Çin teşkil etmektedir. Ancak, Türkiye gibi müzmin cari açıklı bir ülke için durum o kadar da parlak değil. İkiz kardeşler olarak karşımıza çıkan iki tanıdık 'çözüm' var: özelleştirme (yabancılaştırma) adı altında ulusal birikimlerinizin peşkeş çekilmesi ve sözünüzün pek geçmemesi nedeniyle kimilerinin faiz lobisi olarak adlandırdığı uluslararası piyasadan ülke riskine göre belirlenen faizle borçlanmak. Bunun ne anlama geldiğini şöyle bir düşünelim. Topu çevirmek adına birikmiş borçlarınızın faizi ile içinde bulunduğunuz yılda oluşacak cari açık toplamını piyasadan karşılamalısınız. Bunu rezervlerinizden karşılayamazsınız, karşılasanız bile söz konusu miktarı daha sonra yerine koymak zorundasınız. Dolayısıyla, küresel baş aktörlerin son yıllarda izlediği gevşek para politikaları nedeniyle, eskiye oranla düşük bir faizle, mesela %6 ile, borçlanacaksınız. Bu, rezerv olarak biriktirdiğiniz 130 milyar $'ı taşımanın 7,8 (130 * 0,06) milyar dolarlık bir yıllık maliyeti olacağı anlamına gelir. Adeta kötü günler için bir köşede bekletilen bu paranın getirisi ise neredeyse sıfırdır. Bu paradan kazanmanız için rezerv portföyünüzü iyi oluşturarak parite ve altın fiyatlarındaki oynamalardan kazançlı çıkmayı hayal edebilirsiniz ama bu plan geri de tepebilir. Dolayısıyla, paranın bol olduğu bir dünyada, rezervlerinizi yüksek faizle dağıtılmak üzere finans kurumlarına veremeyeceğinize göre, borçlanarak aldığınız bu para her yıl milyarlarca $'ı yurttaşlarınızın cebinden faiz lobisi olarak nitelediğiniz çetenin cebine hortumlamaktadır. IMF'ye olan borcun sıfırlanıp borç verir hale gelen ülke olma iddiası da aynı argümanlar nedeniyle içi boş bir çöpten adamdır. Maliyeti yüksek bir biçimde borçlanarak başkalarına borç vermek veya rezerv biriktirmek en yalın ifadeyle Züğürt Ağa rolünü oynamaktır. Yapmanız gereken, her yıl onlarca milyar $ artan dış borcu azaltmaya dönük yapısal tedbirler almaktır.

Gelelim şu bölgesel güç olma iddiasındakilerin 16. büyük ekonomi olma argümanına. Öncelikle, medyada pek söylenmese de istatistik kitaplarında defalarca yazılmış olan şu noktayı yineleyelim: Türkiye, son 40 yıldır dünyanın 14. ila 18. büyük ekonomisi olma özelliğini taşıyor. Sıralamamız ülke performansımız ve diğer ülkelerin durumuna göre bir yukarı bir aşağı gidip geliyor. Dolayısıyla, bundan övünülecek bir şeyler çıkartmak tarihimizi 2002'den başlatmak küstahlığından başka bir şey değil. Ayrıca, son istatistiklere göre, şu anki yerimiz 18. sıra!

Evet, özetlemek gerekirse durum hiç de söylendiği gibi parlak değil. Yaklaşan yerel seçimler nedeniyle piyasaların rahatlayacağı ve seçimlere kadar ekonominin büyüyeceğini düşünenlerden iseniz hayal kırıklığına uğrayacaksınız derim. Yıllardır serseri mayın gibi gidecek yer arayan ucuz para asıl sahibine dönmeye başlıyor. Ağustos böcekleri için sağdan soldan yemek istemenin vakti yakındır. İyisi mi aşınıza el uzatmaya hazırlananlara karşı tetikte olun. Çünkü mevsim Abdullah ÖCALAN'ın 'sayın'dan 'terörist'e döndüğü mevsimdir; müreffeh ülke söyleminin yerini yalnız fakat gururlu insanların ülkesi söylemi almakta, geleceğe dair temelsiz hayaller sınırsız bir geçmişe öykünme ile süslenmektedir.

NOT: Bu kadar olumsuzluk içinde gülümsemeyi hatırlamak için size Zaytung haber sitesine takılmanızı öneririm. Naçizane tavsiyem, son bir ayın çok güzel bir özetini oluşturan şu haberle başlamanız.


  1. Başyüce, devletten aldığı bursu Paris'teki kumar masalarında yediği için kulağından çekilerek Türkiye'ye getirilen ve son teknoloji kamyonun 3 bin TL olduğu 1950'lerde örtülü ödenekten aldığı 147 bin TL ile siyaset dünyasının aktörlerinden olmaya çalışan Necip Fazıl KISAKÜREK'in devletin tepesi için öngördüğü figürün unvanı. Beyefendinin buyurduğu "en mükemmel" yönetim şemasına göre, bir çeşit kurucular meclisi tarafından seçilen Başyüce, yaşadıkça aynı makamda kalacak ve toplumsal yaşamın tüm boyutlarıyla ilgili her biri yasa hükmünde kararlarla ülkeyi yönetecektir. Faşist rejimlerin İslami uyarlaması olan bu öneriyi, yakın zamana kadar dillendirilmekte olan bölgesel valliklerle birlikte düşünün. Halkın oylarıyla seçilen 20-30 bölge valisi, temsil ettikleri bölgenin nüfus büyüklüğüne bakılmaksızın yapılan oylamada Başyüce'yi seçer ve .... Eyvah!!! ↑
  2. Bu deney, sahip olduğu yüksek eğitim düzeyine rağmen Alman halkının II. Dünya Savaşı sırasında neden insanlık dışı uygulamalara itiraz etmediğini sorgulayan deneylerden sadece birisi. Bireyin düşünme yeteneğinin kollektif düşünceye mahkum edilmesiyle ortadan kaldırılabileceği sonucunu ortaya koyan bu deneye göre, yanlış olduğu bilinen şeyler 'rol modeller' ve 'medya' tarafından yinelenmek suretiyle gerçek olarak kabul ettirilebilir. Bunun için, toplumun bir bölümünün bu tuzağa düşmesi yeterlidir. Çünkü, geri kalan kitlenin azımsanamayacak bir kısmı toplumla uyumsuzluğun olumsuz etkilerini düşünerek 'doğru yolu' seçecektir.

    Tavsiyem, YouTube'da "Asch experiment" aramasından sonra karşınıza çıkacak videoların birkaçını izlemeniz. Yolunuz düşmüşken, "Milgram experiment" ve "Stanford prison experiment" aramalarının sonuçlarına da bir göz atınız. Yaşayacağınız deneyimin çevrenizdeki Stockholm sendromu belirtilerini daha iyi anlamanıza yardım edeceğinden eminim. ↑
  3. Aslına bakılırsa, Çin'in büyüme şampiyonluğu ciddiye alınabilecek ülkeler arasında geçerli olan bir unvan. İrili ufaklı tüm ülkeleri kapsayan istatistiklere bakıldığında, Çin çoğu zaman podyumu göremiyor bile. Mesela, 2012 yılı büyüme beklentileri sıralamasında savaşın yaralarını sarmaya çalışan Libya %121,9 ile ilk sırayı alırken Çin kendine ancak 18. sırada yer bulabiliyor. Türkiye'nin sırasını mı merak ettiniz? Medyada savrulan palavraları açığa vuran yanıta iyi hazırlanın: 112! Bu veriyi yorumlarken, 2012 büyümemizin altın ihracatı kandırmacasının katkısıyla bile öngörülen %2,9 yerine %2,2 olarak gerçekleştiğini de unutmayın. İnanmayanlarınız, 2013 yılı değerleri ile güncellemeden önce şu sayfaya bakabilirler. ↑
  4. Tablo ülkeler bazında farklı zamanların değerlerini yansıtmakla birlikte, sözkonusu fark birkaç ay ile sınırlıdır. ↑
  5. Bileşenlere kredi derecelendirme kurumlarını da katmakta yarar var gibi gözüküyor. ↑

20 Aralık 2011

Tarihçisi Necip Fazıl Olanın ...

İnsanın ciddiye alındığını düşünmesi bile çok güzel bir duygu. Tam tarih kitaplarının kimler tarafından yazılıp okunacağını sormuştum ki🔎, ülkemizin en yetkin ağzından sorumun yanıtı geldi: Başbakan'ımız tarih kitaplarının okunmayacağını—sanırım, herhangi bir soruşturma ve kovuşturmaya konu olarak ülkemizin "demokratik" [ıyyk, yine tırnaklar!] görüntüsünü bozmamaları için—"aydınlanma" gereksiniminin "nesnel" edebiyatçıların(!) yazdığı "bilimsel tarih kitaplarının" yazılmalarının üzerinden 50-60 yıl geçtikten sonra bizzat politikacılar tarafından halkımıza terennüm edilerek karşılanacağını, millet iradesinin "tecelli ettiği" TBMM'de uygulamalı bir biçimde gösterdi.1 Tabii, haliyle, ABD ve Fransa gibi ülkelerde tarihin tarihçilere bırakılması gerektiğini söyleyerek Başbakan'ımıza gizliden gizliye meydan okumaya çalışan Dışişleri Bakanlığı'ndaki üç beş monşeri üzüntüye sevkeden bu icraat, yurdumuzun gönül gözü açık altın günü ve kahvehane ahalisince coşku ile karşılandı.

Evet, hayal değil gerçek, Başbakan'ımız Türkiye Cumhuriyeti tarihini hayal mahsülü senaryo ve süslemelerle dolu metinler üretmesiyle ünlü bir şaire, Necip Fazıl'a, atıfta bulunarak aydınlatmaya çalıştı. Bu bana ister istemez, İngiliz Savaş Propaganda Bürosu'nca uydurulan ve içeriğinin doğru olmadığı daha sonra İngiltere tarafından da kabul edilen Mavi Kitap'ı anımsattı.2 Ya da, I. Dünya Savaşı süresince yaptığı casusluk faaliyetleriyle [biraz da başrolü başkalarından çalarak] ünlenen Thomas Edward LAWRENCE'ın yazdığı Bilgeliğin Yedi Sütunu adlı kitabını. Çünkü, uydurulan yalanların sayısı ve yeğinliğiyle Necip Fazıl'ın, kimi zaman İsmet İNÖNÜ yoluyla kimi zamansa doğrudan, laik Cumhuriyet'e olan hıncını ortaya koyduğu bu metinler, anılan propaganda kitaplarında sağlananlardan çok daha gerçek ötesi olma özelliği taşıyan bilgiler içeriyor.

Yaşamının İş Bankası müfettişi olarak geçirdiği ilk kısmını içki içip kumar oynayarak ve umarsızca kadın peşinde koşarak bohem bir şekilde harcayan3 bu şairimiz, II. Dünya Savaşı sonrası çok partili siyasi hayata geçilmesiyle aslını bulmuş, basına sansürün kaba örneklerinin bolca sergilendiği bir dönemde Adnan MENDERES'in mali desteğini de alan Büyük Doğu dergisinde hilafet ve saltanatı savunmaya başlamış. Anılan dergideki desteksiz atışlarıyla günümüzün Cumhuriyet düşmanlarına esin kaynağı olan Necip Fazıl ve avanesinin attığı kuyruklu yalanlarla ilgili bilgilenmek isterseniz, Turgut ÖZAKMAN'ın Vahidettin, M. Kemal ve Milli Mücadele-Yalanlar, Yanlışlar, Yutturmacalar adlı kitabını oku(t)manızı tavsiye ederim. Düşülebilecek çamur deryasının mutlak sıfır noktasını göstermesi ve tarih araştırmacılığının ülkemizde geldiği acınası hali ortaya koyması için, Turgut ÖZAKMAN'ın yüzlerce kaynakla desteklenmiş kitabında deşifre ettiği birkaç "bilimsel tarihçilik" örneğini aşağıya aldım. Böylece, günümüzde resmi tarihi yıkalım çığlıklarıyla laik Cumhuriyet'in altını oy(dur)mak isteyenlerin şeceresini daha iyi tanımış oluruz.

İlk örneğimiz yayınlamakta olduğu Vahidettin ile ilgili bir yazı dizisini okuyan bir kişinin Necip Fazıl'ı ziyaret ederek ifşa ettiği müthiş(!) bilgilerle ilgili. Mustafa Kemal ATATÜRK'ün garsonu olduğu söylenen kişinin sözlerini aynen aktarıyorum.
1928-29 seneleriydi. Kazım KARABEKİR Paşa bazı neşriyat yapıyor ve bunlarda İstiklal Mücadelesi'nin sadece kendisi ve M. Kemal Paşa tarafından kazanılmış olduğunu iddia ederek, başka hiç kimseye hisse vermiyordu. Atatürk bu iddialara fevkalade öfkeleniyordu. Bir gün huzurunda Umumi Katip Tevfik (BIYIKLIOĞLU) Bey bulunurken, kahve götürmek vesilesiyle oturdukları salona girdiğim zaman şu sahneye şahit oldum.... (Turgut ÖZAKMAN, a.g.e., 6.3.2. blm, 239. sf)
Tanık olunmasının 40 yıl sonrasında Necip Fazıl'ın oğlu tarafından yazılıp olayın kahramanınca imzalanan konuşmanın devamı Ergenekon'daki gizli tanıkların ifadeleri tadında, ama bu kadarı da yeterli. Çünkü, Kazım KARABEKİR'in yaptığı söylenen yayının tarihi 1928-29 değil, 1933. Ayrıca, o sıralardaki Cumhurbaşkanlığı Genel Sekreteri de Tevfik BIYIKLIOĞLU değil , H. Rıza SOYAK. Yani, garsonun yaşlılığına da verilebilecek "yaratıcı" denemeler Üstad tarafından yutulmuş ya da ...

İkinci "bilimsel tarihçilik" örneği de Necip Fazıl'ın eseri. Üstad'ın Mustafa Kemal'i Anadolu'daki göreve Vahidettin'in seçtiğini kanıtlamak için hayal perdesine Refet BELE'yi yerleştirdiği anlatımını, Turgut ÖZAKMAN'ın kitabının aynı bölümünden, 244-245. sayfadan aktarıyorum:
Sultan Vahidüddin, 1. Dünya Savaşı'ndan sonraki felaketi, millette hiçbir ferdin hissedemeyeceği mikyasta derinden duymuş, vatanın kurtarılması yolunda genç kumandanları Anadolu'ya dağıtmış ve bu işin başına geçmesi için de maddi ve manevi her fedakârlığı göstererek Mustafa Kemal'i seçmiş ve Anadolu'ya göndermiş olan insandır.
Gündüz kuşağı kadın programlarındaki dedikodunun letafetini aratmayan bu metnin çözümlemesini Turgut ÖZAKMAN'dan dinleyelim.
  1. İfadenin yer aldığı kitap, Refet BELE'nin ölümünden beş yıl sonra yayınlanmıştır.
  2. Üstad, 1950'lerde dinlediğini yazdığı açıklamaya, Refet Paşa yaşadığı sürece Büyük Doğu dergisinde yer vermemiştir.
  3. "İlk ihtiyaç anında açıklayacağını" söyleyerek, konuşmanın tanıklarının adlarını vermekten kaçınmıştır.
  4. Refet BELE, son olarak Sabahattin SELEK'le 1.8.1962 günü görüşmüş, ilginç açıklamalar yapmış ama N.F. KISAKÜREK'in değindiği konuda, tek kelime bile söylememiştir.
Üçüncü ve son örneğimize geçmeden önce, Üstad'ın konuşmanın tanıklarını hiçbir zaman açıklamadığını, bu ve bunun gibi eksikliklerinin her zaman olduğu gibi talebelere kaldığını ekleyerek içinizi rahatlatayım. Gelelim üçüncü harikamıza. İki parçadan oluşan bu örneğimizi bize armağan edenler Necip Fazıl ve Nihal ATSIZ. Önce Üstad'ın, Vahidettin'in Mustafa Kemal'i Samsun'a gitmesi için nasıl ikna etmeye çırpındığını anlattığı metnin girişini okuyalım.
Bize denilebilir ki, "bu tiyatro konuşmaları gibi hayalden uydurma hissini veren lafları nereden çıkarıyorsun? İlmi ve tarihi hakikatleri belirtmek için mutlaka vesikaya (belgeye) istinat ettirilmeleri (dayandırılmaları) gereken bu dialogları, kimlerin şehadetleri (tanıklıkları) ile ispat edebilirsin?" Cevabımız şudur: Evvela beni dinleyin! Sonra da ispatını isteyin! (Turgut ÖZAKMAN, a.g.e., 6.6. blm, 258. sf)
Neymiş, efendim? Vahidettin ve Mustafa Kemal dışında tanığı olmayan bir konuşmanın içeriği üstadlıktan her şeyi bilen her şeyi gören Tanrı rolüne terfi eden Necip Fazıl'ın hayal perdesinden bize aktarılacakmış. Beğenirseniz kardeşim! Neyse, aynı sahnenin devamını Nihal ATSIZ'ın yazısından okuyalım.
[Vahidettin] M. Kemal Paşa'ya teşkilat yapması için 40.000 altın vermiştir. Bu paranın önemli kısmı, eskiden beri beslediği değerli yarış atlarını satmak suretiyle elde edilmiştir. (Turgut ÖZAKMAN, a.g.e., 6.10. blm, 275. sf)
Yarış atları olduğu hiçbir tarihi belgeye ve zamanın gazetesine yansımamış olan Vahidettin'in bu fedakârlığı, ilk okuduğumdan beri beni gülmekten yerlerde kıvrandırmıştır. Çünkü, iddia olunan tevdiatın Bandırma vapuruna binmeden bir gün önceki görüşmede yapıldığı ima ediliyor. Yani, Mustafa Kemal her biri yedi gramdan 40.000 altını (280 kiloyu) İngiliz denetimindeki Boğaz'da bekleyen tekneye kadar götürmüş. Herhalde diyorum, Mustafa Kemal 280 kiloluk yükü koltuğunun altına sıkıştırıp odadan çıktı ve ıslık çala çala İngilizler'in gözü önünde emaneti Bandırma vapuruna taşıdı. Büyüklüğünü bunlara bile kabul ettirdin ya Ata'm!

Yalan o kadar büyük ki, aynı tayfadan diğer "tarihçiler" ya miktarı ya da veriliş biçimini değiştirmek zorunda kalıyor. Ama inanın hiçbirinin uydurduğu okuyucunun kuş kadar bile beyni olabileceğini varsaymıyor. Bu arada, işin zamanla değişip hiç olmazsa biraz daha izan sınırlarına çekilebileceğini düşünüyorsanız, yanılıyorsunuz. Alın size, 1200 İstiklal Mahkemesi idamını 120.000'e çıkartan Abdurrahman DİLİPAK'tan bir desteksiz atış:
M. Kemal, Anadolu'da halk ayaklanmasını örgütlemek için büyük miktarda para ile Samsun'a gönderiliyordu... 300.000 altın para verilerek, Anadolu'daki kurtuluş hareketini örgütlemek için gönderilmişti. M. Kemal'in daha sonraki mektupları bunu doğrulamaktadır. Bu mektuplar Başbakanlık Arşivi'nce yayınlanmıştır. (Turgut ÖZAKMAN, a.g.e., 6.10. blm, 281. sf)
Bilmem baştan sona yalan olduğunu söylememe gerek var mı?



Tabii, biz günümüzün sıkıntılarını çözerek geçirebileceğimiz çok değerli zamanımızı geçmiş ile ilgili yalanları konuşarak harcarken, el oğlu durmuyor, dedirten bir sürü şeyler oluyor dünyada. Mesela, yaklaşık altmış yıl önce kurtarmaya gittiğimiz Güney Koreli kardeşlerimiz, dünyanın en hızlı İnternet'e sahip ülkesi haline gelmişler. Daha çarpıcı bir şekilde söyleyecek olursak, 1950 yılında Türkiye'nin yarısı kadar bir kişi başına gelire sahip olan Güney Koreliler, şu an 30.000 $'lık bir istatistikle ülkemizin yaklaşık 3,3 katı gelire sahip olur hale gelmişler. Söz konusu dönem boyunca ülkemizin genelde MENDERES, ÖZAL ve ERDOĞAN ile temsil edilen özde aynı parti tarafından yönetildiği ve en büyük büyüme oranlarının seçim afişlerinde dışlanan siyasetçilerin yönetimde olduğu 1962-1975 yılları arasında tutturulduğu düşünüldüğünde, Cumhuriyet'imizin aslında sandığımızdan çok daha güçlü temellere sahip olduğu takdir edilecektir.4 Edilecektir ama ...

Evet doğrudur, onlarca ulusal televizyon kanalının bulunduğu ülkemizde neredeyse herkesin cep telefonu var ve zamanını verimli bir biçimde dolduramayacak kadar içi boşalmış milyonlarca yurttaşımız gözlerini televizyondan alabildiklerinde Facebook ve Twitter'da eğleşiyorlar. Ancak; çoğunluğu genç, "dinamik" ve niteliksiz olan nüfusumuz, yedi yılda sadece bir kitap okuyor. Tabiatıyla, aslında otomobil kullanmaktan farkı olmayıp fezaya çıkışımız olarak yutturulmaya çalışılan İnternet kullanımı, ülkemizi petrol ve doğal gazı olmayan bir Orta Doğu ülkesi haline getirmekten başka bir anlam taşımıyor. Bir diğer deyişle, aldığı yarış otomobiliyle kendini otomotiv sektörünün banisi zanneden Arap şeyhlerinden farkımız olmuyor. Bu yutturmacanın kabullenilmesi ise, Necip Fazıl'ı tarihçi zannedip ona [masonlardan aşırma bir biçimde] Üstad olarak hitap edilmesi sonucunu doğuruyor.

Anlatımımdan Türkiye'nin İnternet'te çok ileri olduğu ve benim bunu eleştirdiğim çıkarılmasın. Maalesef, ülkemiz Güney Kore'nin birinci olduğu istatistikte acınası bir halde. Her ne kadar Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanı Binali YILDIRIM, Türkiye'nin iletişim altyapısını son on yılda Afrika düzeyinden Avrupa'nın önde gelen ülkeleri düzeyine getirdiklerini söylese de kazın ayağı hiç de öyle değil. Özetin özeti bir grafikle durumu açayım. [Acı gerçeği, http://www.akamai.com/stateoftheinternet/ adresindeki sayfadan kendiniz için görebilirsiniz.]


Yukarıdaki grafikten de görülebileceği gibi, ortalama İnternet hızında Türkiye Avrupa'nın en geri addedilebilecek ülkelerinden bile geride. Bırakın düne kadar komünizmin pençesinde olup daha sonra AB'ye girenleri, ülkemiz Hırvatistan, Makedonya, Moldovya ve Rusya'nın da arkasında! Aslına bakarsanız, gezegenimizin ciddiye alınabilecek bölge/ülkelerinin neredeyse tümünün gerisindeyiz. Bir diğer deyişle, Nataşalar'ı parayla yatağa atıp bunu gelişmişlik ve güç göstergesi olarak addeden Ahmetler ve Mehmetler meğer Nataşalar'ın kucağına oturmuş da haberimiz olmamış.

Elbette, bardağa dolu tarafından da bakabiliriz. Mesela, Türkiye aynı istatistikte Orta Doğu "demokrağsilerinden" daha iyi durumda. Aşağıdaki grafikten de görülebileceği gibi bir aralar Tunus'tan ve Suriye'den yavaş olma başarısını gösteren ülkemiz, açılışlarda kesilen kurbanlar sayesinde olsa gerek, onları da geçmiş. Tabii, bu İnternet filtresi öncesindeki performans; söz konusu iki ülkede yaratılan bahar havası kışa çevirmezse—kişisel inancım, bu bahtsız ülkelerin buz devrine girdiği yönünde—Suriye ve Tunus ülkemizi geçiyor aslında!


Özelleştirmenin verimlilik ve teknolojik sıçrama ilacı olarak önerildiği dönemin başlangıcında olsaydık ortadaki yaldızlı başarısızlık tablosu, Türk Telekom'un devlet tekeli olarak işletilmesine değinilerek kamu sektörünün hantallığına ihale edilirdi. O zaman, şimdiki fiyaskonun sebebi nedir? Yanıtı, Türk Telekom'un "özelleştirilmesi" ve sonrasına bakarak verebiliriz sanırım. Hatırlayacağınız gibi, Koç ve Sabancı Holding'in ortaklaşa girmeyi düşündükleri ihaleye açıklamadıkları bir sebepten ötürü katılmamaları5 sonrasında, [2005 Kasımı'nda] Türk Telekom'un %55'i 6,5 milyar $'a—o dönemki düşük ABD Doları kurunu unutmayın—Lübnan'ı Batılı güçlerin gözetiminde yöneten Hariri ailesine satıldı. 300 milyon $'lık sermayesiyle 3 milyar $'lık sermayeye sahip bir devi yutarak bir mucizeye imza atan Suudi destekli Oger Telecom, şirketin devri sırasında kasada bulunan 2 milyar 283 milyon liranın ve Türk Telekom'un mülklerinin de sahibi oldu. Buna, özelleştirme öncesinde (16.Temmuz.2004) Türk Telekom'a sınırlı olacak şekilde Hazine Payı ödemesinin kaldırılması6 eklendiğinde, Oger Telecom'un %20'si peşin geri kalanı beş yıl vadeli ödemeyi yapması hiç de zor olmadı. Hazine Payı kıyağının 2010 sonuna kadarki katkısı olarak o dönemdeki 48,5 milyarlık cironun %15'i olan 7 milyar 275 milyon TL hesaba katıldığında, Oger Telecom'un satın aldığı şirket için gerçek bir ödeme yapmadığı görülecektir. İş böyle olunca, British Telecom'un teknik danışmanı olduğu Oger Telecom'un ülkemizin iletişim altyapısını içine soktuğu durum daha da anlaşılmaz hale geliyor. Hem bedavaya aldığın şirketten her yıl milyarlarca lira kâr edeceksin, hem de .... İnsanın dili varmıyor ama, birileri bizi bir öpmüş bir öpmüş bir daha öpmüş!7

Evet, kendisine verilen mahkumiyet kararını yargıçların Alevi olmasına bağlayan Başbakan'ımızın Dersimiz Dersim başlığı altında Necip Fazıl'ı tarih otoritesi ilan etmesinin başlıca sebebi bence bu: Türkiye "büyürken" büzülüyor, ulusal varlıkları "özelleştirilirken" yabancı tekellere emanet ediliyor. Yurttaşlarımıza Fransız Meclisi'ndeki Soykırımı İnkar Yasası bağlamında gaz verilirken Ekonomi Bakanı Zafer ÇAĞLAYAN'ın Fransız ürünlerini boykotun düşünülmesine karşı çıkması da aynı nedenden: çünkü, Türkiye "üretirken" tüketmiş, tükenmiş ve bölgesel montaj (üretim değil!) üssü haline gelmiştir. Kimilerinize çok keskin gelebilecek bu yargımı şu senaryonun ışığı altında düşünün. Diyelim ki, Fransa işi sonuna kadar götürdü ve söz konusu yasa Senato'dan geçişinin ardından SARKOZY tarafından onaylanarak yürürlüğe girdi. Yine diyelim ki, öngörüldüğü gibi Fransız ürünlerine boykot uygulamaya başladık. Peki, bu durumda Fransız devlet şirketi olan Renault üretimini Arap Baharı palavrasıyla ehlileştirilip tüketim toplumu olma yoluna sokulan merkezi bir Orta Doğu ülkesine—mesela, eski sömürgesi olan Suriye'ye veya hali hazırda Mercedes fabrikası bulunan Mısır'a—taşırsa ya da özelleştirme sırasında alınan kimi çimento fabrikalarını taşımaya karar verirse? Böylesine bir restleşme orta vadede Türkiye'deki otomotiv sektörünün ithalata dayalı bir montaj sanayi olduğu gerçeğini gözler önüne seren bir ihracat düşmesi ve komşu ülkelerden çimento ithalatının artmasından başka bir sonuç yaratmayacaktır.

Bütün bunlar, kararnamelerle yönetilen ülkemizdeki yargı dönüşümünden ve egitim, sağlık sektörlerinin içine düştüğü durumdan da görülebilir. Artık, bir vatandaş olarak dava açmak istediğinizde, tüm mahkeme harçlarının peşinen ödenmesi zorunlu; ayrıca, yargıçlar aldıkları kararlar sonucu doğacak tazminat gerektiren durumlardan ötürü sorumlu tutulmayacaklar, her şeyi Devlet karşılayacak. Yani, mahkemeye giden yolunuz daralıp uzarken, yol üzerindeki engeller büyümekte; birileri size, git kredi al, mahkeme harçlarını yatır, dava aç, değişik aşamalardaki duruşmalarda geçecek yılların ardından sonra hak telebinin yanıtını al demekte. Aynı sistem, haksız bulunmanız durumunda temyiz sürecini Anayasa Mahkemesi ile uzatarak AİHM'ye giden yolu daha da uzatmakta ve hak aramayı neredeyse satın alınan bir ayrıcalık haline getirmekte.

Peki sağlık sektörü? Bu hizmetin de sokaktaki vatandaş için ayrıcalık haline dönüşmeye başladığını görüyoruz. 2011 Genel Seçimleri sonrası öngördüğüm gibi🔎, yabancılaştırma süreci Acıbadem Grubu'nun Malezyalı (Japon ve Çinli) bir ortak (büyük abi), Kent Hastanesi'nin ise bir İngiliz şirket tarafından satın alınması ile başladı bile. Gereksiz ilaç tüketimini azaltmak bahanesiyle ilaç kutusu başına konulan 3 TL'lik katkı payı ve önümüzdeki günlerde uygulanmaya başlanacak genel sağlık sigortası ise halkımızın gözünden kaçırılmaya çalışılan fakat en çabuk hissedilecek olumsuzluklar. Ancak işin en hazin yönü, sağlık personelimizin hedef gösterilmeleri sonrasında devlet kurumlarından gönüllü(!) emeklilik veya istifalarla uzaklaştırılarak yabancı ve yabancılaştırılacak özel sağlık kurumlarına ucuz işgücü olarak hediye edilmesi.

Eğitim sektörü ise, içine düştüğümüz sarmalın ne kadar derinlere indiğini göstermekte. Bir ülke düşünün ki, her yıl yüzbinlerce gencini laiklik karşıtı eğitim kurumlarında okutmayı demokratiklik olarak savunsun ve bunun üzerine bir grup vatandaşının din konusundaki bilgi ihtiyacını bu okullardan mezun olanlar yerine eğitimsiz mollalara devretsin; bir ülke düşünün ki, Hitlerli, Mussolinili, Francolu, Salazarlı ve Stalinli bir emperyal güçler yumağı olan Avrupa'nın yanıbaşında, Ne Mutlu Türk'üm Diyene, diyebilen önderini ve arkadaşlarını yalan yanlış, üretilmiş belgelerle hedef haline getirsin. İşte o ülkede, Necip Fazıl tarihçi de olur, intihalci Eğitim Bakanı da. Benim diyeceğim, Necip Fazıl'ın şiirlerini okumaya devam edelim ama ... Unutmayın, tarihçisi Necip Fazıl olanın burnu şeriattan kurtulmazmış.


  1. Nedendir bilinmez, Başbakanlık ve Genel Kurmay arşivlerinin açılacağına dair herhangi bir adımın atıldığı haberi ise henüz müjdelenmedi. ↑
  2. Bu tür yayınlara kuru propaganda diye bakmayın, İngiltere bu işi büyük bir ciddiyetle yapmış. O kadar ki, Almanlar'a karşı uydurulan propaganda malzemelerini yazanlar arasında Rudyard KIPLING gibi Nobel ödüllü bir yazar bile var. ↑
  3. Necip Fazıl'ın yaşamına dair ayrıntı için, Mina URGAN'ın Bir Dinozorun Anıları adlı kitabına bakmanızı tavsiye ederim. ↑
  4. Bu gerçeği, inşa edilen ve daha sonra özelleştirme kisvesi altında yabancılara "sunulan" sanayi kuruluşlarının listesinden kolayca çıkarsayabiliriz. ↑
  5. Sanırım bu noktada şu soruları sormaya hakkımız var: Gerek teker teker, gerekse toplamları Hariri'den kat ve kat büyük olan Koç ve Sabancı [Holding] bu ihaleye neden girmedi? Anılan holdinglerimiz, kendi ülkelerinin iletişim sektöründeki pek çok segmentin 2026'ya kadar tekeli olarak kalacak olan ve altın yumurtlayan bu şirketi neden almaktan caydı? Bu akıldışı kararın alınmasında kimler, nasıl etkili oldu? ↑
  6. Nedense bu kıyak, Turkcell, Vodafone ve Avea'ya çekilmemiş. Yani, kamu hazinesini zaafa sokan bu karar, aynı zamanda rekabet eşitsizliği de yaratmış. ↑
  7. Bir başka deyişle, Türk Telekom'un yaptığı sponsorluklar, Seyrantepe'deki stadın isim hakkını satın alması spora destek falan değil; yapılan her şey sokaktaki gariban Mehmet ve Ayşe'nin parasıyla yapıldı. ↑

31 Ekim 2011

Peki Tarih Kitaplarını Kim Yazacak?

Çoğumuzun Osmanlı'nın en görkemli çağını temsil ettiğine inandığı Kanuni Sultan Süleyman'ın pek de sahiplenilmeyen icraatlarından birisi 1535'de Fransızlar'a tanınan ticari ayrıcalıklardır. Okul kitaplarımıza inanacak olursak, Osmanlı Fransa'yı neredeyse vesayeti altına almış ve bunun karşılığında tenezzül buyurarak Frenk tacirlerine özel haklar vermiştir. Zaman içinde diğer Avrupa ülkelerine de genişletilen bu uygulama tekrar tekrar uzatıldıktan sonra 1740 yılında kalıcılaşmış ve çöküş kaçınılmaz olmuştur. Halbuki, bu icraatıyla Kanuni çok gerçekçi bir karar alarak Umut Burnu tarafından açılan yeni ticaret yolunun olası yıkıcı etkilerini hafifletmeye çalışmış, Fransa'ya özel bir statü vererek Osmanlı üzerinden ticaretin çekiciliğini korumaya çalışarak zaman kazanmak istemiştir. Nitekim, 1550'ler ve 1560'ların ilk yarısı Osmanlı Portekiz'in Hindistan'daki üslerine seferler düzenlemiş, Endonezya'ya doğru sefer yapmaya niyetlenmiştir; ancak, büyük denizlere uygunsuz donanmanın başarısızlığı sonrasında Basra'ya sıkışması nedeniyle bu çabalar tarihimizin okunmayan sayfalarına hapsedilmiştir. Bu konudan bahsedenler—örneğin, 2004 Endonezya depremi ve tsunamisi bağlamında—genelde bu seferlerin İslam aşkına müminleri Hrıstiyan zulmünden kurtarmak için yapıldığını söylerler. Böylece, Kanuni ve yakınındakilerin devlet adamlığının göstergesi olan bu serinkanlı kararlar, bir anda din aşkıyla sağa sola saldıran hayalcilerin başarısızlıkları haline gelir. Oysa, Kanuni basiretsizliğin en büyüğünü, bu seferlerin birinden başarısızlıkla dönen harita mühendislerimizin piri 86 yaşındaki Piri Reis'i idam ettirerek işlemiştir. Benzer şekilde, ne kadar anlamak istemesek de, Fransızlar'a verilen ayrıcalıklar mecbur kalınan, mantıklı bir manevradır; mantıksız olan, cihan padişahı dediğimiz birisinin babasının 1515 yılında fermanla Müslümanlar'a yasakladığı matbaayı yönetimde bulunduğu 46 yıl boyunca serbest bırakmamasıdır. Heyhat, orada da tarihi menkıbelerden öğrenmek isteyenlerin imdadına hattatların matbaa işini gördüğü palavrası yetişmektedir.

Bilirsiniz, Anadolu'da birçok Yunus Emre, Nasrettin Hoca ve Pir Sultan Abdal vardır. Birileri çıkar, çoğu zaman okul kitaplarından "örnek" hükümdar diye öykünerek okuduğumuz birine başkaldırarak halkın özlemlerine tercüman olur. Sonraları bu halk kahramanı adeta soyut bir kavram haline dönüşür ve ortalık aynı ada sahip insanlarla doluverir. Zaman yolculuğu yapıp da o tarihlerde yaşayan insanlara ortalıkta dolaşanların duyduklarını yapan kişi olmadığını söyleseniz, muhtemelen canınızdan olursunuz. Çünkü, otoriteyi sağlamanın tek yolu olarak zulmün kanıksandığı bir yerde farkındalık ne mümkündür ne de iyi bir şeydir; cemaat kendisini tarih sahnesine şeyhi uçurarak yerleştirmektedir. Bunun zamanımızda da pek değiştiğini düşünmüyorum. Aslında, kahramanlar egemen güç tarafından yaratılarak toplumun tüketimine sunulduğu için, işin bu yönü günümüzde daha da kötü bir hal almış durumda. Gelecekteki bir halkbilimcinin günümüz Türkiye'sinin kahramanlarını incelediğini bir düşünsenize! Turgut ÖZAL, Muhsin YAZICIOĞLU, Mehmet AĞAR, Recep Tayyip ERDOĞAN, Nihat DOĞAN, Seda SAYAN, vs.

O zaman soru şu: günümüz Türkiye'sinin tarihini kimler yazacak: saray dalkavuklarının günümüz uyarlamaları mı, halk türküleri mi? İnternet'te dolaşan "ileri demokrasi" polislerine hemen söyleyeyim, benim yazmayacağım kesin. Ne de olsa ben yazsam bile basılmadan toplanır! Ama, şurası kesin ki, torunlarımız da bizim gibi olursa bu sorunun pek de bir anlamı olmayacak. Çünkü yazılan kitaplar, kim yazarsa yazsın, okunmayacak. Ancak, gavur kendine iş edinip bizim tarihimizi yazarsa, ki bu dedeleri Osmanlı tarihini Hammer'den okuyan bendenizi hem hüzünlendiriyor hem de sevindiriyor, iş başka. Ne de olsa, bu arkadaşlar Türk gazetelerinden başka kaynakları da kullanılırlar ve ortaya okunabilir, tarih sahnesindekilerle çelişmeyen bir şeyler çıkar. Ama size itiraf edeyim, adamların işi çok zor olacak. İşi kotarabilmek için, zaman içinde yolculuk yapıp bize sormaları olanaksız gözüktüğüne göre, tarihçi dostlarımızın psikolog ve halkbilimci ordusuyla birlikte çalışmaları gerekecek. Çünkü, hükmedenler içinde öteki ben (İng., alter ego) olgusunun bu kadar çok kendini gösterdiği—galiba göstermek zorunda kalıyorlar—halkın gerçeğe kulaklarını tıkadığı—galiba sağırlar—bir başka ülke var mıdır, bilmiyorum. Bir ihtimal, Türkiye'yi örnek alıp "şeriat demokrasisi" gibi bir garabeti gerçekleştirerek ABD ve AB'den alkış alan Arap ülkeleri olabilir!

Turgut ÖZAL'ı çoğunuz hatırlarsınız. 24.Ocak.1980 Kararları zamanında DEMİREL'in kanatları altındaki bu kişilik, kararların devamının siyaseten olanaksızlığı nedeniyle dışarıdan kotarılan 12.Eylül.1980 Darbesi'nin 3 yıla yakın bakanlığını yapmış ve askerler tarafından onay verilen üç—evet sadeçe üç!—partiden birinin başına geçerek iktidara gelmiş, ülkemizin şu an içinde bulunduğu dağılma sürecini başlatmıştır. 1977 Seçimleri'nde o dönemin dinci partisi MSP'nin İzmir 1'inci sıra senatör adayı olup seçilemeyen Turgut ÖZAL, 1987'deki halkoylamasında siyasi yasakların kaldırılmasına karşı çıkmıştır. Kartelleşmenin önünü açıp basının içinde bulunduğu zavallılığa sebep olan Turgut ÖZAL'ın büyük oğlu Ahmet ÖZAL, yasal olmadığı halde şu an Türkiye'yi soyduğu paralarla Paris'te gününü gün eden Cem UZAN ile ortaklaşa Star Televizyonu'nu kurmuştur. Bütün bunlara rağmen, medyamızın "aydın" kontenjanından yorum yapan gölge veremeyecek kadar küçük mensuplarına bakacak olursanız Turgut ÖZAL, ikinci Atatürk ve bir reformist demokrattır. Tümce içinde geçen somut ve soyut tüm kavramların ırzına geçen bu yorumun yorumu ise geleceğin tarihçilerine bırakılmış gözükmektedir. Çünkü, günümüz Türkiyesi'nde Turgut ÖZAL bir azizdir ve ölümü genellikle seçim öncelerinde olmak üzere çok uygun zamanlarda tekrar tekrar ileri sürülerek, halkımıza yel değirmenlerini yenecek "demokrat, liberal bir yiğitin" Büyük Patlama'dan da sorumlu olan Ergenekon tarafından öldürüldüğü konusu işlenmektedir. Çözüm nedense Özal Ailesi'nin tüm ısrarlara karşın vermediği deliller ve kontrol izinleri nedeniyle diğer seçime kadar ertelenmektedir.

1980 öncesinde Ülkü Ocakları'nın başkanlığını yapan ve bu makamın en uzun süre sahibi olma özelliğine sahip Muhsin YAZICIOĞLU'nun durumu da farklı değil. O dönemdeki kan gölünden sorumlu iki kutuptan birini temsil eden bu örgütün 12 Eylül mahkemelerinde sol örgütlerinkinin aksine örgüt olarak değil ayrı ayrı bireysel davalarla mahkeme edilmeleri sayesinde birkaç yılla kurtulan Muhsin YAZICIOĞLU, 1980 sonrasında kendini şiir yazmaya vermiş, MHP'den ayrılarak AKP'nin öncülü RP ile seçim işbirliği yaparak Meclis'e girmiştir. Kendisini taşıyan helikopterin uçuş kayıtları, bu konunun üzerine gittiğine inanılan bir hükümet ve yargının varlığına rağmen, yıllardır ortaya çıkmamıştır. Buna karşılık, hapishanelerdeki nüfusun yarısından fazlasının suçları kanıtlanmadan zanlı olarak hücrelerde süründüğü ülkemizde aziz mertebesine geçişin daha hızlı olduğu da pek görülmemiştir. Hiç kuşku yok ki, parasız eğitim istedikleri için deyim yerindeyse 16 ay hapiste unutulan öğrencilerin ülkesinde bunun yorumunu yapmak bizim işimiz olamaz; önümüzdeki seçimler ve diğer önemli kavşaklarda yeniden hatırlanacak bu olay, olsa olsa geleceğin HAMMER'lerinin psikolog ve halkbilimci ordusuyla birlikte yapacağı araştırmalarla yorumlanabilir.

İzmir milletvekili Mustafa BALBAY'ın daha önce hiç tanımadığı sağ görüşlü kişilerle birlikte kendi gazetesine bomba atmayı planladığı senaryosuyla üç yıla yakındır hapiste tutulduğu ve Deniz Kuvvetleri'mizdeki yüksek rütbeli subayların yarısından fazlasının kurulmamış şirket ve NATO birliklerinin kuruluş tarihlerini kusursuz bir biçimde öngörerek hazırladıkları darbe planları nedeniyle hapiste tutulduğu ülkemizde, Susurluk örgütlenmesindeki ağırlığı ortada olan Mehmet AĞAR'ın durumu da benzer bir araştırma gerektiriyor sanki. Emrindeki adamların içeriye atılıp kendisi dışarıda kalan bir örgüt lideri görünümü veren bu eski Emniyet Genel Müdürü ve İçişleri Bakanı, sanki hapse girmeme noktasında bir bağışıklığa sahip. Susurluk davasında aldığı hafif ceza dışında Ergenekon bağlamında hiç danışılmayan bu şahsiyetin ANAP-DYP birleşme çabalarını dinamitleyerek diğer "orta sağ" partiye verdiği dolaylı destek, geleceğin tarihçilerinin gözünden kaçmayacak gibi geliyor bana.

Henüz tarihe geçmekte olan şu anki Başbakan'ımız Recep Tayyip ERDOĞAN ise, beni en çok şaşırtan kişilerden. Bir yandan "Van Münüt" diyerek özlenen lider izlenimini verirken Irak'taki Amerikan askerleri için dua edilmesini istemesi ve BOP'un eşbaşkanı olmakla övünmesi, öte yandan NATO'nun Libya seferine koyduğu yerinde postadan bir hafta geçmeden cayması ya da gazetecileri, bazı gazeteleri dışlayarak, çağırdığı toplantıya gazete patronlarını da çağırması şaşkınlık sebeplerimin sadece üç tanesi. Ayrıca, İstanbul Belediye Başkanlığı'na seçilmesi öncesinde halkla ilişkiler stratejisinin bir parçası olarak kendisinin de ruhsatsız bir evde oturduğunu söylemesi belleklerden silinmemişken, Ayamama Deresi Taşkını ve Van Depremi sonrasında muhalefet partisi lideri gibi konuşarak ruhsatsız binaların yıkılacağını söylemesi de bende geleceğin yetenekli tarihçilerinin işini psikolog yardımı olmaksızın yapamayacağı inancını uyandırmakta. Çünkü bu günleri yaşayan bendeniz bile, Anadolu'da dolaşan birçok Yunus misali, bazen birden çok sayıda Recep Tayyip ERDOĞAN'ın olabileceğini düşünüyorum. Buna, Sulukule'de toplu yerinden etme haline dönüşerek icra edilen kentsel dönüşümün, yüzyıllar boyunca oya gibi işlenerek oluşturulan İstanbul siluetinin sadece Salacak'tan bakıldığında korunduğunun mimar Belediye Başkanı Kadir TOPBAŞ tarafından itiraf edilmesi eklendiğinde iş daha da sarpa sarıyor. İnsan sormadan edemiyor: Acaba Kadir TOPBAŞ hangi partiden, İstanbul son on yedi yıldır hangi partiler tarafından yönetildi?

Kafa karıştırıcı değil mi? Yukarıdakilerin arasında beğenmediğiniz pek çok şey olabilir ama yazılanların hepsinin doğru olduğunu hepimiz biliyoruz. Bunları, Kürt ayrılıkçıkları gerilla ve özgürlük savaşçıları, aydın ve askerlerimizi ise tarihin başından bu yana hüküm sürmüş bir melanetin baskına uğramış yılmaz savunucuları olarak gören yaratılmış egemen düşünce ortamı ile düşündüğünüzde, işin aslında pek de karışık olmadığını, her şeyin apaçık ortada olduğunu göreceksiniz. Yalçın DOĞAN'ın 30.Eylül.2011 tarihli köşesinden bir alıntıyla yardım etmeye çalışayım. Mecliste temsil edilen bir siyasal partinin önde gelen isimlerinden biriyle yapılan konuşmadan aktarılan özet, söz konusu partinin Anayasa ile ilgili kırmızı çizgilerini de içeriyor.
  • Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlık tanımı değişmeli.
  • Tevhid-i Tedrisat kaldırılmalı.
  • Atatürk İlkeleri Anayasa'dan çıkarılmalı.
  • Kamusal alanda türban serbest bırakılmalı.
  • Yerel yönetimlerin yetkileri artırılmalı.
  • Anayasa'nın değiştirilmez maddeleri kaldırılmalı.
Yukarıda verdiğim maddelerin hangi partiye ait olduğunu sorarsam, sanırım çoğunuz bunun AKP'nin sözde liberal kanadını yansıtan bir memorandumun parçası olduğunu düşünebilir. Gelin görün ki, bir maddesini vermediğim bu liste BDP'ye ait ve dışarıda bıraktığım, Güneydoğu'da Kürtçe, Türkçe ile birlikte ana dil olmalı, maddesi de AKP tarafından kabul görebilecek bir madde. Bütün bunları, iptal edilen Cumhuriyet Bayramı törenleri ile birlikte düşünün, iş ortaya çıkacaktır: kaç tane Yunus vardır belki bilemeyiz ama, bir tane AKP ve BDP var; Batılılar'ın gözünde 1. Süleyman muhteşem olabilir ama benim gözümde birçok iyi şeyin yanında uzun yüzyıllar bizi zorluklara sokan icraatların kimi zaman gönüllü kimi zamansa gönülsüz sorumlusu! Aklınızda olsun!

25 Ağustos 2011

Mantığa Meydan Okuyan Ülke: Türkiye

Çin atasözü, baktın ki başkalarını değiştiremiyorsun kendin değiş, demiş. Ben de bunu, baktın ki, başkalarını haklı olduğuna inandıramıyorsun onların haklı olduğunu kabul et, şeklinde kendime uyarlamaya karar verdim. Ama, yine de düşündüklerimi yazarsam, bir umut, değişmekten yırtabilirim belki. Malum, filozoflar mükemmel olanın değişemeyeceğini söylemiş.

Kendim konusunda pek iddialı değilim ama, halkımızın mükemmelliğine kani olduğumu söylemeliyim; ne de olsa, son 60 küsur yıldır adı değişmekle birlikte aynı zihniyete oy vermekte ve son on yıldır da, 80 yılda ne yapıldı ki, diyerek Cumhuriyet Devrimi'ne olan "yıkılmaz" güvenini açığa vuranlara inancını yinelemekte. Evet, ülkemizde saçma şeyler söyleyip saçma şeyler savunmak çok demokrat olmanın ikinci koşulu. Birinci koşul, neyin caiz olduğuna karar vermek için demokrasimizin Humpty Dumpty'lerini örnek almak.

Humpty Dumpty'lerimize inanacak olursak, ortalama bir vatandaşın okulda kalma uzunluğu 5-6 yıl olan ülkemizde, demokrasiyi iyileştirmenin yolu Anayasa'yı değiştirmekten geçiyor. Bazı illerimizde intihar süsü verilen töre cinayetlerinin astronomik bir şekilde artması, Ramazan nedeniyle zihni açılan halkımızın yönelttiği, cinlerle evlenmek caiz mi, sorusunun sayfalar dolduracak bir saçmalıkla TV'lerimizden yanıtlanması,1 ülkemizin kadınların istihdamı bakımından %21.62 ile 189 ülke arasında 179. sırada olması, ... bütün bunlar, Anayasa'yı değiştirdiğimizin ertesi günü tarihin acımasız kıyma makinesinde yok olacak. Belki, Anayasa'ya eklenecek fay hattının başka yerden geçirilmesi kararı letafetindeki birkaç ileri demokrasi maddesi işi halleder ama...

2011 Seçimleri ve sonrasına dair, bana mantığın ülkemizde artık hüküm sürmediğini düşündüren bazı gözlemlerimi paylaşmaya, Recep Tayyip Erdoğan'ın Bayburt'taki seçim mitinginde söylediği ve Türkiye'deki ana sorunu gayet güzel açıklayan bir veri ile başlayayım. Başbakanımız bu mitingde, CHP'nin Anayasa Mahkemesi'ne yaptığı başvuru sonucunda Bayburt'un milletvekili sayısının bire düşürüldüğünü söyledi. Büyük şehirlerde 150 bin nüfusa bir milletvekili düşerken kendi şehirlerinde 40-50 bin nüfusun bir milletvekili çıkarmaya yetmesini temsilde adaletsizlik olarak görmeyen Bayburtlular'ın alkış ve yuhalamalarıyla karşılanan bu açıklama aslında Anadolu'nun içine düştüğü ekonomik çöküşü simgeliyor. İnanmıyorsanız, Tarhan Erdem'in yaptığı bir seçim öncesi çalışmadan aldığım şu Türkiye haritasına bir göz atın.


Biraz dikkatli bir göz, Anadolu'nun birkaç şehre boşalmakta olduğunu görecektir. Az da olsa nüfus sayım sisteminin değişmesinin de katkıda bulunduğu bu tablonun tek bir açıklaması olabilir: Anadolu'da işler iyi gitmiyor. Yarısından fazlası dört veya daha az sayıda milletvekili çıkaran şehirlerimiz hayaletleşirken, büyük şehirlerin nüfusu patlamakta. İş o kadar kötü ki, Hüseyin Çelik'in İzmir'e örnek olarak gösterdiği Konya iki milletvekili kaybederken, İzmir iki milletvekili kazanıyor. Ülkemizin kara deliği olan İstanbul'un on beş artışla 85 milletvekiline çıkması durumu biraz daha netleştirmekte: Anadolu, sakinlerinin %71'i bir kuruma veya kişiye borçlu ve %71,3 oranında yargıya güvenmediğini söyleyerek yolsuzluğu %2,3 ile sorunlar listesinde son sıraya iten taşı toprağı dert yumağı İstanbul'a boşalıyor.3 Tablo o kadar acı ve net ki, TÜİK'in yaptığı istatistik sihirbazlığı ile %10'un altına inen işsizlik rakamlarının şu ayrıntıları bile Anadolu'yu kandıramıyor: Mayıs 2011 işsizlik anketine göre, işsiz sayısındaki 490 binlik azalışın yarısı tarımdan, yani Anadolu'dan, gelirken, imalat sanayiinde, yani büyük şehirlerde, işsiz sayısı 40 bin artıyor. Anlayacağınız, Anadolu'daki deprem o kadar büyük ki, vatandaşlarımız ata topraklarını bırakıp binalarının %72'si ruhsatsız, kamu binalarının %80'e yakını depreme dayanaksız İstanbul'a geliyor; Kanal İstanbul'daki lüks konutlarda 21. yüzyılı yaşamaya değil!

Beni, deyim yerindeyse çaresiz hissettiren ikinci gözlemimi, uydurma bir senaryo ile anlatayım. Yıl 2011, yer Almanya'nın Protestan ağırlıklı bölgelerinden birinde bir seçim meydanı. Angela Merkel, aşka geliyor ve seçimdeki en büyük rakibinin Katolik olduğunu söyledikten sonra, Papacı birine güvenilemeyeceğini ilan ediveriyor. Daha önceleri Katolikler'e eşit haklar verilmesi için bu mezhebin temsilcileriyle defalarca bir araya gelen Şansölye'nin bu ifadesi, meydandaki binlerce kişi tarafından Katoliklik'e yağdırılan yuhalamalar ile takip ediliyor. Kabus gibi, değil mi? Maalesef, Türkiye için bu senaryo belki eskiden kabustu ama artık gerçek. Çünkü, Başbakanımız miting yaptığı birkaç şehirde, Kemal Kılıçdaroğlu'nun Alevi olduğuna atıfta bulunduktan sonra, nüfusumuzun %30'a yakınını oluşturan bu kitleyi yuhalattı.

Ülkemizin geleceğine ilişkin kaygılarımı artıran üçüncü gözlemim, seçim sonrasında kurulan ustalık kabinesi üyelerinin neredeyse aynı tornadan çıkmış olmaları. Aşağıda listelediğim maddelerden de görülebileceği gibi, bir önceki kabineden bu yana değişen bir şey olmamış.

  1. Nüfusun %50'sini oluşturan kadınlarımız kabinede tek hemcinsleriyle temsil ediliyorlar.
  2. Nüfusun yaklaşık %30'unu oluşturan Alevi vatandaşlarımız kabinede temsil edilmiyor.
  3. Bakanların doğum yerlerine bakıldığında, Ankara'nın batısındaki illerde doğmuş sadece üç bakan olduğu görülüyor. Bunlardan, Bülent Arınç Bursa, Nihat Ergün Kocaeli, Veysel Eroğlu ise Afyonkarahisar doğumlu. Yani, coğrafyamızın batısı neredeyse es geçilmiş.4

Nüfusun büyük bölümlerini dışarıda bırakan böylesine—deyim yerindeyse dışlayıcı, ötekileştirici— bir kabine görevdeyken, önümüzdeki dönemin en popüler sözcüğünün uzlaşı olmayacağını söylemek için müneccim olmaya gerek yok. Aslında, bunun ilk sinyallerini aldık da. Hapisteki milletvekillerinin durumunun sürüncemede bırakılması, 644 sayılı KHK ile belediye ve meslek yönelimli kurullardaki yetkilerin Ankara'daki hükümete devredilmesi bunlardan sadece iki tanesi.



Kurbağanın, haşlak suya atılması sonrasında can havliyle sıçrayarak kazandan kaçabileceği için, hafifçe ısıtılan bir kazana atılarak yavaş yavaş kaynatılması gerektiği söylenir. Görünen o ki, 24-Ocak Kararları'yla düşük ısıda başlatılıp günümüze kadar artan ısıda sürdürülen Türkiye'yi kaynatma işi, önümüzdeki dönemde de sürecek. Bu bağlamda, yakın zamanlarda konuşacağımız olası "başarı öykülerini" şöyle listeleyebiliriz.

  1. Kumandansız kalan ordumuzun bölgeye "demokrasi" getirmesi: ABD ve İngiltere'den gelen dolduruş haberlerine bakılırsa, Türkiye bölgenin kahyalığına atanmak isteniyor ve bunun için ülke içindeki hazırlıklar tamamlanmışa benziyor. Tabii ki, Batı'nın Çin'i çevreleme politikasının belki de en önemli parçası olan bu görev, modern zamanların Hasan Mutlucan'ı olan Nihat Doğan'ın replikleri ile ayrı bir anlam kazanacak.
  2. Elde kalan devlet bankalarının (Ziraat Bankası, Halkbank, VakıfBank) yasalar değiştirilerek yeni bir özelleştirme dalgasıyla, muhtemelen yabancılara, satılması: Politik ve sosyal riskleri göz önüne aldığımda, söz konusu bankaların hepsinin satılabileceğini düşünmüyorum ama Vakıfbank gidecek gibi gözüküyor.
  3. Sağlık sektörünün yabancılaştırılması: Sağlık turizmi ile başlayan yabancı ilgisi, Türkiye'deki sağlık kurumlarının alınmasına doğru gidecek gibi gözüküyor. Tıpkı, Türkiye'ye turist gönderen acentaların zamanı geldiğinde otellerden ortaklık istemesinde olduğu gibi. Gelişmiş ülkelerin sosyal güvenlik sistemlerinin yükünü azaltacak bu tür bir girişim, ülkemizdeki pek çok sağlık kurumunun vatandaşlarımıza, artacak katkı payları nedeniyle, daha kısıtlı bir hizmet sunacağı anlamına geliyor.
  4. Uyutucu ve uyuşturucu sektörlerin biçimlendirilmesi: Futbol liglerine yapılan operasyonun ardından başlayan ve yıllar süreceğe benzeyen "hukuki" süreç, sporda da önemli noktalara atamaların Ankara'dan yapılacağını gösteriyor. Bence bunun ilk örneğini, Aziz Yıldırım'ın yerini dolduracak kişinin seçiminde göreceğiz. Benim en güçlü adayım, bir yıl civarında bir geçiş dönemi ve Ali Koç gibi bir geçici başkanın ardından, Murat Ülker. Bu konudaki kuşkumu güçlendiren bilgi, Sözcü gazetesinin iki hafta kadar önceki bir sayısında, Başbakan'ın Aziz Yıldırım'a söylediği ve tapelerde bulunduğu savlanıp henüz tekzip edilmemiş olan şu cümle: Aziz Bey, hangi adayın başkan seçilmesini sağlayalım?

    Ülker Holding'in adı, medya içindeki yeni oluşumlarda da geçiyor. Söylenen, Ülker Holding'in Aydın Doğan'ın elindeki artık medya kuruluşlarını bir Amerikan şirketi ile birlikte satın alacağı.
  5. Bağımsız, özerk ve yarı özerk kuruluşların bakanlıklara bağlanması: Yalancıktan da olsa Arap ülkelerinin özgürleşip demokratikleşmesinden bahsedilen şu sıralarda Türkiye'nin Baaslaşmasına neden olacak bu değişim üniversite, YÖK ve yargı harekâtlarıyla başlamıştı. Sıra, koruma kurulları ve BBDK, BTK, EPDK, RTÜK gibi özerk kuruluşların ilişkin bir bakanlığa bağlanıp hükümetin emrine girmesinde.

Yine çok kötümserim, değil mi? Aslında, arasıra iyimser olunabileceğini de düşünmüyor değilim. Mesela geçenlerde, birbirinden güzel kızların voleybolda Dünya Şampiyonu olması süper mutlu etti beni. Ama, Mısırlı kızlardan uluslararası federasyondan özel izin alınarak türban ve uzun giysilerle oynayanını gördüğümde, burada da olur mu, diye sormadan edemedim. Ne de olsa, ülkemizde antrenmandan çıkmış voleybolcu kızların şortla otobüse binip kaykılarak oturması yasak ve bu yasağa uymayanlar herkesin gözü önünde tartaklanarak cezalandırılır.

İyimser olmaya gayret gösterip de kendi kendime, ustalık dönemi kötü başladı ama iyi devam etmesi için hiç mi umut yok, diye sorduğumda, pek muhterem basınımız ve mutluyum diyenlerin oranının %70-80'lerde dolaştığı halkımızın benden ne kadar farklı bir ülkede olduğunu gördüğümde işin daha da kötüye gideceğini düşünmeden edemiyorum. Alın size, 12 Eylül Referandumu öncesinde de çok ciddi boyutlarda olduğu halde ancak seçim sonrasında dillendirilmeye başlanan cari açık kaygısını. Daha 6-7 ay öncesine kadar dolar ve TL'nin eşitlenme ihtimalinden Türkiye'nin gücüne vurgu yaparak bahseden kimi milletvekilliği beklentisi içindeki ekonomist-gazeteciler, seçimin sonrasında ihracatçıyı hatırladılar ve dövizdeki önlenilmez artışın cari açığa olumlu katkılarından bahseder oldular. Alın size, balkon konuşmasında geçen "Bugün İstanbul kadar Saraybosna kazanmıştır; İzmir kadar Beyrut kazanmıştır; Ankara kadar Şam kazanmıştır..." ifadesinde, komşularla sıfır(?) sorun politikasının felsefi ruhunu arayanların, iki ay bile geçmeden Beşar Esad'ı yönetimi bırakmaya davet etmelerini. Alın size, bir belediye otobüsünde, belediyenin çıkardığı aylık dergiyi okuduğumu görerek bana yaklaşması üzerine tanıştığım, ilkel yöntemlerle maden çıkarma, HES ve nükleer enerji santralı taraftarı, çevreci düşmanı, İvrindili polis memuru İbrahim'in, hükümetimiz bilmeyecek de protestocular mı bilecek demesini.

Anlayacağınız, bendeniz şu aralar %80'lik bir yüzdeyle yurtdışına kaçmak isteyen öğrenci milletine kızmaktan vazgeçtim. Ne de olsa, işi mantığına uydurmak için, ilkokul çocuklarının iffetlerini korumayı bir metrekarelik beze emanet eden bir ülkeyi, kadınlarına Fransa'dan 10 yıl önce seçme seçilme hakkı veren ülkeye; Avrupa Birliği kapısında bekletilmeyi kendi emellerine erişmek için altyapıyı hazırlamakta kullanan politikacıları, Cemiyet-i Akvam'a davet edilen bir devletin kurucularına tercih eden insanlara aydın denilen yere aydınlık gelmez.


  1. Yanıtı merak etmişsinizdir, söyleyeyim de içiniz rahat etsin: cinle evlenenler görülmüş olmakla birlikte, dinimizce bu tür bir sözleşme aktetmek caiz değil. Çağları karıştırmamanız için zamanı da not düşeyim: Ağustos 2011! ↑
  2. Cumhuriyet kazanımlarının altının çok fazla oyulmamış olduğu 1955 yılında bu rakam %72. ↑
  3. Bu sonuçları veren anketin ayrıntıları için buraya bakabilirsiniz. ↑
  4. Ayrıntılı bilgi için, buraya bakabilirsiniz. ↑

21 Mayıs 2011

İzmir Belediyesi'nin Suçu Ne?

30 yıl önce bana rakibimin zeki mi, aptal mı olmasını istersin diye sorsalardı, test sınavlarına alışmış bir Türk çocuğu olarak, tabii ki aptal olsun derdim. Ancak zamanla, cehaletle karılıp çoğunluğun kendini ifade ediş biçimi olarak sunulduğunda aptallığın, mücadelesi zor, çok gaddar bir silah olabileceğini anladım ve rakibimin/düşmanımın en az benim kadar zeki olmasını ister oldum. Zira, evrimin görünmez çarkları aptallık memini ödüllendirmeye başladığında, öngörülemezliğin sonucu olarak beliren tablo, toplumun vicdan sahibi bireylerden oluştuğunu ve ilişkilerin/kuralların mantık çerçevesinde tanımlanması gerektiğini düşünen insanlara çaresizlik ve öfkeden başka bir şey vermiyor. İşte, geçenlerde İzmir Büyükşehir Belediyesi ve ikisi İzmir biri Aydın'da üç ilçe belediyesine yapılan baskından sonra bir İzmirli olarak duygularımı sanırım en güzel bu infial açıklıyor.

Elbette ki, tadilatlarla neredeyse her gün değiştirilen imar planlarının kentleşmenin olmazsa olmazı olarak kabul edildiği bir ortamda, Türkiye'ye geçmişten gelen büyüklüğünü hatırlatmak savındaki bir iktidarın gözde başkanlarından Melih GÖKÇEK'in, AB'ye üye adaylığına kabulü gündüz vakti havai fişeklerle kutlaması veya 17 yıldır başında bulunup devraldığındaki uzunluğuna tek bir santim bile eklemediği metro inşaatını törenle hükümete devretmesi başarı olarak addedilebilir. Elbette ki, Michigan Üniversitesi'nde iki hoca, üç-beş tane yüksek lisans öğrencisi tarafından hazırlanan Kanal İstanbul Projesi'nin dahiyane bir fikir olarak alkışlandığı bu ortamda, devlet kurumlarının elinden çekilerek alınan arsaların özel imar düzenlemeleri ile özel sektöre peşkeş çekilmesi büyük birer başarıdır. Elbette ki, ... Yeter ki, aptal olun veya sizden beklenen aptal rolünü iyi oynayın!

Neyse, yazımızın konusu olan İzmir Belediyesi'ne dönelim. İşin kökleri aslında 2004'deki yerel seçimlerde ortaya çıkan sonuçlara dayanıyor. 2002 Genel Seçimleri ile 2004 Yerel Seçimleri arasında pek fazla baskılanmayan İzmir'deki yerel yönetimler, CHP'nin kazandığı seçimler sonrasında deyim yerindeyse Ankara'nın gadrine uğruyor. Ne var ki, bu gerçek yerel algı yaratma makineleri tarafından, Ahmet PRİŞTİNA'nın ölümüyle başkanlığın Aziz KOCAOĞLU'na geçmesi sonrasında, Aziz Bey'in Ankara ile ilişkileri Ahmet Bey kadar iyi kuramaması şeklinde yorumlanıyor. Bu tarihten sonra, İstanbul ve Ankara için bir-iki tane olan bakanlık bürokratlarınca açılan dava sayısı, İzmir için yılda yüzlerle ölçülür hale geliyor.1 Bir örnek vererek bu davaların ne niyetlerle açıldığı kararını size bırakayım. Bilenleriniz bilir, İzmirliler özellikle hafta sonları sahil boyunca yürür ve keselerinin el verdiği ölçüde bir kafede, birahanede veya balık restoranında bir şeyler yiyerek/içerek denizin keyfini çıkarmaya çalışır. 1999 yılında inşa edilen Pasaport tarafındaki seyir terasları da daha çok dar gelirlilere hitap eden bu yerlerden birisidir ve yerel seçim yenilgisi sonrasında Bayındırlık İl Müdürlüğü'nce 2004 yılında—AKP'nin iktidara geldiği 2002'de değil!—açılan davaya kadar sorun olmamıştır. Değişik bakanlıkların bürokratları tarafından defaatle açılan davalar sonrasında çıkan yıkım kararları, 750 milyon $'lık Vakıfbank kredisi sayesinde AKP'ye yakınlığı ile bilenen Çalık Grubu'nca satın alınan Yeni Asır'da kimi zaman, Belediye seyir teraslarını yıkacak, şeklinde duyurulur. Amacın ne olduğunu siz anlayın. Haa, bu arada, yedi yıl geçmesine rağmen henüz bir yıkım yok.

Dedim ya, hem olanları anlamanız hem de aynı zamanda dinginliğinizi koruyabilmeniz mümkün değil; en iyisi bireylik iddiasını bırakıp aptalı oynamak. Ama insan yine de sormadan edemiyor: Ankara'da üzerinden enerji nakil hattı geçen bir AVM'nin inşa edilmesi, İstanbul'da Yıldız Üniversitesi'nin elinden alınarak yok pahasına "başarılı bir girişimciye" satıldıktan sonra imar tadilatıyla yapılan yoğunluk artırımı birer hizmet olarak algılanırken, adaletin çarkları nasıl oluyor da İzmir'de dönmeye başlıyor? Cevabı çok basit olan bu soruyu, Ockham'ın usturasıyla beynimi doğradıktan sonra aptallara yaraşır bir şekilde karmaşıklaştırarak yanıtlayayım. Birinci sebep: İzmir Büyükşehir Belediyesi 2011 başı itibariyle bünyesindeki taşeron işçi sayısını sıfırladı. Bunu yaparken de, özel sektörün her şeyi daha verimli yapacağı varsayımı ile özendirilen taşeronluğun vicdan sahibi herkesi isyan ettiren çirkin yüzünü ortaya çıkararak bir çok "girişimciyi" de telaşlandırdı. Çünkü, taşeron işçileri toplu sözleşme hakkı olan belediye işçileri yapma noktasında sağlanan %30'luk maaş artışı sonrasında bile, belediyenin taşeron şirkete ödediğinden fazla ödemesi gerekmiyordu. İnsan, 2009 seçimleri öncesinde aylardır maaş alamayan İstanbul'daki işçilerin haber bültenlerinde pek yer bulmayan gösterilerini hatırlamadan edemiyor.2

İkinci sebep ise, Aziz KOCAOĞLU'nun İzmir halkı indindeki imajını zedelemek ve mahkemelerce alınan gizlilik kararı ile seçim arifesinde karanlığa gömülecek tartışma ortamında bundan yararlanmak. Ancak, olayların başlangıcında belediye binası önünde kendiliğinden toplanan binlerce kişilik kalabalık bunun geri teptiğini gösteriyor. Yandaş basının yaptığı yayınlar sayesinde yavaş yavaş ortaya çıkan atılı suçların içeriğine bakıldığında da, insan Ankara ve İstanbul'daki belediye başkanlarının neden hala yerlerinde oturduğunu sormadan edemiyor. Bu yayınlara bakılacak olursa, 300.000 €'luk seçenek varken yerel seçimler öncesinde apar topar ve ihalesiz bir şekilde alınan [yokuş çıkamayan] 1.200.000 €'luk metrobüslerin alımı takdire şayan bir hizmet iken, İzmir Büyükşehir Belediyesi'nin İzmir'in kırsal kesimindeki bir üretici kooperatifinden destekleme alımı yaparak okullardaki öğrencilere süt dağıtması büyük bir suç oluşturuyor. Tabii standart bu şekilde konulunca, Bayındır'daki bir diğer üretici kooperatifinden alınan ve kent merkezindeki meydanları süsleyen çiçekler de bir insanlık suçu oluyor. Uygulanması gereken yöntem, bilmeyenleriniz için söyleyeyim, İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nin yaptığı gibi, milyonlarca €'yu Avrupalı kardeşlerimize aktararak Hollanda'yı zengin etmek.3

Bir diğer suç var ki, insana, devletin kontrolörleri yıllardır İzmir Belediyesi'nden çıkmadı, bula bula bunu mu buldu, dedirtiyor. Atılı suç, ilçe belediyelerden birinin hizmet binasına eklenen batar katın yapımında müteahhite ödenen fazla para nedeniyle halkın parasını çarçur etmek. Çarçur edilen para ise batar katın alanı ile yapıldığı iddia edilen ödemenin temel aldığı alan arasındaki 15 santimetrelik—evet, yanlış okumadınız, on beş santimetre—uzunluk farkından kaynaklanıyor. 2010 yılı Avrupa Kültür Başkenti etkinlikleri bağlamında opera ve konser salonu bulunmayan İstanbul'a "harcanan" bir milyar € civarındaki para henüz hatırlardayken, bunun ortaya atılması İzmir'e değil Türkiye'deki tüm aklı başındaki insanlara hakarettir. Ama, durun bitmedi; suçun ortağı olan müteahhit, 15 cm farktan kaynaklanan fazla ödemenin kendisi tarafından iade edildiğini belgeleriyle birlikte basına açıkladı.

Garip ülkedeyiz anlayacağınız. Gün geliyor, Melih GÖKÇEK ülkenin en saygın üniversitelerinden biri olan ODTÜ'yü, pek çoğu kendi zamanında yapılmış olan binaları ruhsatsız olmaları nedeniyle yıkmakla tehdit ediyor;4 gün geliyor, İstanbul'da kentsel dönüşüm denilerek binlerce kişi evlerinden ediliyor ve söz konusu yerler başkalarına satılıyor. Ve birileri çıkmış size, var olmayan suçlardan dolayı İzmir Belediyesi'ne kuşkuyla bakmanızı söylüyor. Amaç, mümkünse basında değilse kahvelerde, asılsız argümanlar üzerine kurulan yapay bir gündem yaratarak kafaları bulandırmak. Yandaş gazetelerde işin vehametini aktarmak için verilen bir bilgiye atıfta bulunarak yanıtlayayım: beş yılda yapılan izleme ve dinlemeler sonucunda çıka çıka bu mu çıktı?5 Aziz KOCAOĞLU'na olan güvenimi tazelediğiniz için teşekkürler!

  1. Tesadüfe bakın, benzer bir artış 2009 yılından itibaren Adana ve Antalya'da da ortaya çıkıyor. ↑
  2. İzmir'deki ilçe belediyelerinde taşeronlaşma çok azaltılmış olmakla birlikte henüz sıfırlanmış değil. Dolayısıyla, İstanbul'da yaşananın bir benzerinin şu sıralar Konak Belediyesi'nde de yaşanıyor olması insanı şaşırtmıyor. İnsanı şaşırtan, basının ve AKP'nin bunu (ve taşeronlaşmanın hazin sonuçlarını) işleyemiyor olması. ↑
  3. Şu tesadüfe bakın ki, yerel seçimler öncesinde, Hollanda aşkı dinmiş olsa gerek, İstanbul Büyükşehir Belediyesi de söz konusu üretici kooperatifinden alım yaparak aynı suçu işledi. Bu arada, Bayındır'da belediye seçimleri yapılan karşılıklı itirazların sonrasında birkaç oy farkla AKP'nin oldu. ↑
  4. Yaygın bir iddiaya göre Melih GÖKÇEK bunu, hakkında açılan davalarda bilirkişi raporlarını ODTÜ yerine Gazi Üniversitesi'nden hocalara yazdırma ortamını yaratmak için yapmış. Aramızda husumet var, bilirkişiyi değiştirin hesabı, anlayacağınız. Bu arada, ruhsatsız binalardan söz etmişken, Kadir TOPBAŞ sel felaketi sonrasında yıkacağını söylediği nehir yatağındaki kuzenlerine ait tatlı imalathanesini yıktı mı? ↑
  5. Bu bana Kenan EVREN'in, olgunlaşsın diye bir yıl daha bekledik, demesini hatırlattı. Yandaş basının okurlarını işin ne kadar vahim olduğuna inandırmak için yaptığı bir abartı gibi gelen bu bilgi, insanın, beş yıl suçlar artsın olgunlaşsın diye mi beklediniz, diye sormasına neden oluyor. ↑